Nastybishop
Κάποτε θα μας καλέσουν για πόλεμο...αλλά δεν θα πάει κανείς.
807 αναγνώστες
Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008
15:17

 

Στην πράξη του πολέμου, ενυπάρχει κάτι βαθιά ανορθολογικό, όχι από την πλευρά των αμυνόμενων που μάχονται για την υπεράσπιση των εστίων τους, με σιγουριά όμως από την πλευρά των επιτιθέμενων. Που εντοπίζεται η ανορθολογικότητα; Προτού απαντήσουμε ας δεχτούμε δυο βασικές παραδοχές.

α) Κάθε πόλεμος, ανεξαρτήτως της ιδεολογικής επίφασης που τον συνοδεύει, γίνεται κατά βάση χάρην οικονομικού/πολιτικού όφελους (εδάφη, πλούτη, κυριαρχία κτλ)

β) Τα οφέλη του α) πάντα τα προσπορίζονται λίγοι και φυσικά όχι αυτοί που θα βάλουν σε κίνδυνο την ζωή τους.

Τίθεται λοιπόν η εύλογη απορία, γιατί ένας απλός, ασήμαντος στρατιώτης να βάλει σε κίνδυνο μακράν ότι πιο πολύτιμο έχει (αποτίμηση στο άπειρο), την ζωή του δηλαδή, για να συνδράμει στην αποκόμιση κάποιου υλιστικού oφελους, το οποίο ο ίδιος μόνο στο ελάχιστο θα καρπωθεί. Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστω πως ο μηχανισμός λήψης αποφάσεων των έλλογων όντων, που στη βάση του είναι πολύ απλός (απλά πρόκειται για μια ζυγαρία, στην μια πλευρά τοποθετείται το όφελος μιας πράξης, στην άλλη το κόστος, όταν το όφελος είναι μεγαλύτερο του κόστος την πράττουμε, ειδάλλως όχι) επικυρώνει μια τόσο παράλογη απόφαση όπως η συμμετοχή σε έναν πόλεμο. Το κόστος (η πιθανότητα να πεθαίνεις επί την αξία της ζωής σου) πάντοτε θα κάνει την ζυγαριά να γέρνει προς την πλευρά της ειρήνης. Άρα λοιπόν τι συμβαίνει; πως εξηγείται ο παραλογισμός του πολέμου;

Μια αντανακλαστική σκέψη μας πηγαίνει σίγουρα σε έννοιες όπως η προπαγάνδα, η ιδεολογική σύγχυση, ο φανατισμός, τα ψέμματα της εξουσίας κτλ. Κι όμως η δυναμική των παραγόντων αυτών εξουδετερώνεται, αν δεν υπάρχει ο θεμέλιος λίθος, η μαγία που δυστυχώς για την ανθρωπότητα ανατρέπει την ειρηνική ανισορροπία της εξίσωσης. Και δεν είναι άλλη παρά οι προσδοκίες για κάποιου είδους ύπαρξης ύστερα από τον θάνατο (με απλά λόγια η ελπίδα για μια μεταθάνατια ζωή). Προσοχή!, δεν χρειάζεται να πιστεύεις με απόλυτη σιγουρία ότι μια άλλη ζωή σε περιμένει μετά το θάνατο και μόνο η ελπίδα για κάτι καλύτερο από την ανυπαρξία , φτάνει να καταπραϋνει το αβάσταχτο του μαύρου κενού και κατα συνέπεια να μετατρέψει το ανορθολογικό σε ορθολογικο. Για αυτό άλλωστε οι απανταχού στρατοί σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας πάντοτε τηρούσαν με ευλάβεια και αυστηρότητα τα θρησκευτικά τελετουργικά. Χωρίς θρησκευτική πίστη (δίχως δηλαδή θεωρία μεταθανάτιας ύπαρξης) που μαλακώνει το φόβο του θανάτου (αφου πάντα στο νου του στρατιώτη, έστω και υποσυνείδητα, έστω και στην πιο λανθάνουσα μορφή, θα υπάρχουν κάποιου τύπου Ηλύσια πεδία), πόλεμος δεν γίνεται.

Ας τελειώσουμε λοιπόν σε ύφος αλά Lenon..Aς φανταστούμε έναν κόσμο που όλοι μας γεννιόμαστε μέσα από την ανυπαρξία και επιστρέφουμε στην ανυπαρξία, ένα κόσμο που έχουμε μια μόνο ζωή και ακριβώς αυτό το πεπερασμένο της σε συνδυασμό με την απαράμιλλη ομορφιά του πλανήτη μας, έδινε στην ανθρώπινη ζωή μια ανεκτίμητη, ανυπολόγιστη αξία.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, φίλοι μου, θα καλούσαν για πόλεμο και κανείς δεν θα πήγαινε...

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
15 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις