Nastybishop
3147 αναγνώστες
59 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008
04:37

Ύστερα από χιλιάδες εκκλήσεις φανατικών φίλων του blog , σήμερα θα εξασκηθούμε στο σκάκι. Δυο πρόβληματα λοιπόν και στα δύο ο στόχος είναι το ματ.

Παίζει ο λευκός και στην τρίτη κίνηση του, δίνει ματ. Κλασσικός συνδυασμός, λιτός και όμορφος!

 

 

Το δεύτερο είναι πιο ζόρικο. Παίζει ο μαύρος και αν θέλει μπορεί να κόψει την λευκή βασίλισσα στο f5. Έχει όμως μια καλύτερη εναλλακτική: να στείλει κατευθείαν τον λευκό στο καναβάτσο ( ματ!). Η πρώτη κίνηση είναι πολύ εύκολη, βγάζει μάτια. Η δεύτερη όμως ...εδώ σας θέλω!

 

 

 

Και κάτι τελευταίο. Πολλές φορές στα προβλήματα συνηθίζουμε να υποδεικνύουμε μόνο την πρώτη κίνηση...πχ λέμε "Βc3 είναι η σωστή κίνηση". Λάθος! Το ζητούμενο είναι να βρούμε όλοκληρο τον συνδυασμό κινήσεων, όχι μόνο την πρώτη κίνηση, αλλά και την απάντηση και την ανταπάντηση μέχρι το τέλος!

Λοιπόν επειδή αυτά τα προβλήματα αποδείχθηκαν εύκολα για τα σατανικά μυαλά σας. Σας έχω κάτι πιο εναλλακτικό. Ο λευκός παίζει και ΔΕΝ κάνει ματ σε ΜΙΑ. Ναι, καλά διαβάσατε ΔΕΝ κάνει ματ. Για να σας δω εδώ!

 

 

 

Λοιπόν το τελευταίο για σήμερα. ΜΑΤ σε 1 κίνηση!

 

 

 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
8 ψήφοι

 Εκτύπωση
1261 αναγνώστες
15 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008
12:56

Φαντάσου ότι είσαι ένας κοινωνικός σχεδιαστής που αναλαμβάνει να σχεδιάσει μια νέα κοινωνία όπως εσύ επιλέγεις. Τι θα έκανες; Θα άφηνες τον κόσμο ως έχει; Θα τον άλλαζες; Και αν τον άλλαζες, τι ακριβώς θα άλλαζες; Προσοχή όμως μην βιάζεσαι να αποδώσεις στον εαυτό σου πολυτελείς επαύλεις, χρήμα και εξουσία. Υπάρχει και κάτι ακόμα που δεν σου είπα.... Για να είναι πιο δίκαιο το πείραμα σε έχουμε τοποθετήσει κάτω από ένα πέπλο άγνοιας για τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν ξέρεις ποιός είσαι , ούτε ποιός θα είσαι στον καινούριο σου κόσμο. Εντελώς τυχαία θα κατανεμηθείς κάπου στην κοινωνία. Αν είσαι τυχερός μπορεί να καταλήξεις μέσα ένα ακριβό ζευγάρι παπουτσιών sebago, αν είσαι άτυχος μπορεί να καταλήξεις ξυπόλητος να πλένεις τζάμια στα φανάρια. Άσε το άλλο, πιθανότητα 1/5 να γεννηθείς κινέζος....μπρρρ

 

Η ιδέα ενός τέτοιου πειράματος σκέψης ανήκει στον John Rawls έναν από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς φιλοσόφους του αιώνα. Σκοπός του Rawls ήταν να θεμελιώσει μια θεωρία για την κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Rawls όχι μόνο πίστευε ότι η δικαιοσύνη έχει αξία αυτή καθαυτή, αλλά παράλληλα οι θεσμοί μιας κοινωνίας μπορούν να επιβιώσουν μόνο αν είναι αντιληπτοί από τα άτομα ως δίκαιοι ("institutions will survive only if they are perceived to be just").

 

Το πείραμα σκέψης που μας καλεί να πάρουμε μέρος, να φαντασιωθούμε δηλαδή πως θα ήταν μια δίκαιη κοινωνία όταν οι σχεδιαστές της βρίσκονται κάτω από ένα πέπλο άγνοιας (veil of ignorance) για την θέση τους στην κοινωνία αποτελεί την αφετηρία της θεωρίας του.

 

Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι μέσα από αυτό το θεωρητικό μόρφωμα δεν απαιτούμε από τους σχεδιαστές να είναι όντα με ακραία ηθική συγκρότηση για να φτιάξουν ένα δίκαιο κόσμο. Οποιοσδήποτε ορθολογικό άτομο που νοιάζεται απλά για το ατομικό του συμφέρον ( rational self-interest agent), o Rawls μας διαβεβαιώνει ότι θα κάνει την δουλεία....Ακόμα περισσότερο εικάζει ότι οι αρχές που θα επιλέξει, σίγουρα θα ικανοποιούν αυτό που ο ίδιος ονόμασε κανόνα του maximin, δηλαδή την βελτιώση της κατάστασης των ασθενέστερων σε μια κοινωνία! (η λογική είναι ότι αν φοβάσαι ότι υπάρχει πιθανότητα να βρεθείς ξυπόλητος να ζητιανεύεις σε ένα φανάρι, θα φροντίσεις να μην υπάρχουν ζητιάνοι έτσι ώστε αυτή η πιθανότητα να ισούται με μηδέν).

 

Το Ρολσιανό πέπλο της άγνοιας έκτοτε δέχθηκε πολλές κριτικές, με σημαντικότερη ίσως αυτή του Robert Nozick, παρόλα αυτά είχε τεράστια επίδραση τόσο στην πολιτική φιλοσοφία όσο και στα δημόσια οικονομικά. Όσον αφορά τα δεύτερα, χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως ορθολογική ερμηνεία πολλών αναδιανεμητικών πολιτικών. Η λογική πάντα η ίδια: Αν δεν γνωρίζεις την θέση σου στην ex post κατανομή του εισοδήματος (την κατανομή μετά από κάποια οικονομική διευθέτηση) είναι λογικό να επιθυμείς η ex post κατανομή να περιέχει λιγότερη ανισότητα από την ex ante. Άρα είναι επιθυμητό η διευθέτηση να έχει και αναδιανεμητικό χαρακτήρα.

 

Αυτόματα λοιπόν έχουμε στα χέρια μας και μια ερμηνεία για την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους (διαφορετική από αυτές που σας παρουσίασα σε προγενέστερο κείμενο).

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
11 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1970 αναγνώστες
14 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008
13:16

Η αλήθεια είναι ότι είχα μια κάποια δυσκολία να μεταφράσω τον όρο "welfare capitalism". Ίσως η μετάφραση "καπιταλισμός της ευημερίας" να είναι πιο ακριβής, αλλά μου ακούγεται αρκετά κακοήχος, άσε που θα προκαλούσε τα πάθη...όχι ότι δηλαδή ο συνδυασμός της λέξης "κοινωνικός" με τον "καπιταλισμό" δεν θα ενοχλήσει αρκετούς. Ας είναι, η ιστορική αλήθεια είναι ότι ο σημερινός καπιταλισμός των προηγμένων οικονομικά χωρών (με τα χιλιάδες ελαττώματα του, καμμία αντίρρηση επί τούτου) δεν είναι ο ίδιος με τον πρωτόγονο, σκληρό βιομηχανικό καπιταλισμό του 19ου αιώνα.

Και οι όποιες αλλαγές παρατηρούνται δεν είναι μόνο διαχρονικές, αλλά και διαστρωματικές. Δηλαδή από χώρα σε χώρα υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην θεσμική συγκρότηση του κοινωνικού κράτους και στο πως αυτό ενσωματώνεται στις αγορές εργασίας.

Mια σύνηθης τυπολογία, ευρέως διαδεδομένη, διαχωρίζει και ομαδοποιεί το κοινωνικό κράτος με βάση δύο κριτήρια:

α) Το βαθμό απο-εμπορευματοποιήσης της εργασίας (decommodification). Έννοια που την πρωτοσυναντάμε στο Κεφάλαιο του Μαρξ, η εμπορευματοποιήση της εργασίας δηλώνει τον υποβιβασμό της εργασίας σε ένα απλό εμπόρευμα και στην αντιμετώπιση της σαν αντικείμενο. Πχ. ο μισθός είναι η τιμή του εμπορεύματος απόρροια της προσφοράς και της ζήτησης για το προϊόν  "εργάτης".

β) Το βαθμό απο-ταξικοποιήσης (destratification). Δηλαδή στο πόσο αναδιανεμητικές (ή όχι) είναι οι κοινωνικές πολιτικές.

 

Αν υιοθετήσουμε τα παραπάνω κριτήρια τότε μπορούμε να διακρίνουμε στα εξής μοντέλα:

α) Το αγγλοσαξωνικό (liberal). Πρωταρχική σημασία έχει η οικονομία της αγοράς και η ελευθερία του εμπορίου. Οι αγορές εργασίας είναι όσο το δυνατόν πιο ευέλικτες, ενώ ο ρόλος του κοινωνικού κράτους υπολειμματικός, δηλαδή να διορθώνει ακρότητες της αγοράς (πχ ανακούφιση της ακραίας φτώχειας). Φορείς του οι Αγγλοσαξωνικές χώρες (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Βρεττανία, Ιρλανδία).

β) Το κορπορατιστικό ή συντηρητικό. Πυλώνες του η κοινωνική συνοχή, η ασφάλεια και η σταθερότητα. Τα δικαιώματα στις παροχές απορρέουν από την θέση του ατόμου είτε στην οικογένεια είτε στην εργασία. Διατηρεί την ιεραρχία και τις κοινωνικές δομές, ενώ είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρο στους insiders του συστήματος. Φορείς του οι χώρες της ηπερωτικής ευρώπης (πχ. Γερμανία, Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία κτλ.)

γ) Σοσιαλδημοκρατικό. Εδώ θεμελιώδης αξία του συστήματος είναι η ισότητα ενώ η ιδιότητα του πολίτη πολλές φορές είναι αρκετή για την συμμετοχή σε παροχές. Το κράτος παρέχει ευρεία γκάμα κοινωνικών υπηρεσίων, ενώ ο ρόλος της αγοράς και της οικογένειας (σαν φορείς ευημερίας) περιορίζονται από τον ευρύ ρόλο του κράτους. Τέλος οι αγορές εργασίες υπόκεινται σε ρυθμίσεις και περιορισμούς. Φορείς του οι σκανδιναυικές χώρες.

Να τα δούμε λίγο σχηματικά (πιο εύπεπτος τρόπος)

 

  Φιλελεύθερο Κορπορατιστικό Σοσιαλδημοκρατικό
Αποεμπορευματοποιήση Χαμηλή Μεσαία Υψηλή
Αποταξικοποιήση Χαμηλή Μεσαία Υψηλή
Ρόλος της      
οικογένειας Χαμηλός Υψηλός Χαμηλός
αγοράς Υψηλός Υψηλός Χαμηλός
κράτους Χαμηλός Μεσαίος Υψηλός

 

Τώρα θα αναρωτιέται κανείς που ανήκει η Ελλάδα....πουθενά είναι η απάντηση! Αν και οι μεσογειακές χώρες ψιλοφέρνουν στο κορπορατιστικό μοντέλο (πχ την Γαλλία την τοποθέτησα εκεί) παρουσιάζουν και πολύ σημαντικές διαφορές σε σχέση με τις άλλες χώρες του αστερισμού. Κυριάρχο στοιχείο είναι οι πολύ ισχυρές οικογενειακές δομές που υποκαθιστούν τόσο το κράτος όσο και την αγορά. Ένα πολύ εύγλωττο παράδειγμα είναι η φύλαξη των παιδιών...στο αγγλοσαξωνικό μοντέλο είναι μια υπηρεσία που την παρέχει η αγορά (πχ ιδιωτικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί), στο σοσιαλδημοκρατικό οι δημόσιες υπηρεσίες, στο κορπορατιστικό οι δημόσιες υπηρεσίες (τουλάχιστον για όσους δικαιούνται την παροχή).....στην Μεσόγειο την αναλαμβάνουν οι γιαγιάδες!

 

Βιβλιογραφία: για να μην μας πουν και clopywriters ....Εsping-Andersen, "The three worlds of welfare capitalism"

Αξιολογήστε το άρθρο 
10 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
941 αναγνώστες
20 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008
15:34

"The duties of the state are......that of erecting and maintaining those public institutions and those public works which, though they may be in the highest degree advantageous to a great society, are of such a nature, that the profit could never repay the expense to any individual or small number of individuals"

Adam Smith (1776), "An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations"

Με αυτά τα λόγια ο πατέρας της "αόρατης χείρας" Adam Smith προοιώνισε την δημιουργία του κοινωνικού κράτους, το όποιο αποκρυσταλλώθηκε στην σημερινή του μορφή πολύ αργότερα, μάλλον μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.  Ήταν στις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα όπου κοινωνικές πολιτικές όπως η παροχή επιδομάτων σε ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού, η παροχή δημόσιας εκπαίδευσης και υγείας, η κοινωνική ασφάλιση απέκτησαν συγκεκριμένη δομή, οργάνωση, περιεχόμενο και συνέχεια.

Ένα ερώτημα που πλανάται αφορά τις γενεσιουργές δυνάμεις του κοινωνικού κράτους. Γιατί δηλαδή δημιουργήθηκε το κοινωνικό κράτος;

Η πιο απλή ερμηνεία προσφεύγει στην ιδεολογία. Η επιθυμία για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη ήταν ο καταλύτης. Ειδικά μετά το τέλος των δύο μεγάλων ανθρωποφάγων πολέμων, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλα τα έθνη υπήρχε διάχυτη η θέληση για έναν καλύτερο και πιο ανθρώπινο κόσμο.

Η μαρξιστική ανάλυση, per contra, δίνει μια διαφορετική ερμηνεία. Το κοινωνικό κράτος δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει την αναγκαιότητα του βιομηχανικού καπιταλισμού για μια πιο υγιής, μορφωμένη και ευημερεύουσα εργατική τάξη. Οι σύγχρονες βιομηχανικές διαδικασίες δεν χρειάζονται πια αποκαμωμένους εργάτες να πεθαίνουν στα 30 τους, αλλά πιο εύρωστους έτσι ώστε να είναι πιο αποτελεσματικές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι παροχές, σύνταξη, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι τα λύτρα που πρέπει να πληρώσει η καπιταλιστική τάξη έτσι ώστε να αποφύγει την επανάσταση μιας πιο συνειδητοποιημένης εργατικής τάξης.

Μπορεί κανείς να απορρίψει ή να δεχτεί τους παραπάνω συλλογισμούς; Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Και όχι μόνο δεν είναι εύκολο, αλλά θαρρώ ότι δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Ο Φρ. Νίτσε στην Γεννεολογία της Ηθικής έγραψε ότι οι θεσμοί και οι ιδέες που υπάρχουν στην κάθε εποχή, ίσως να επιβιώνουν για εντελώς διαφορετικούς λόγους από αυτούς που αρχικά δημιουργήθηκαν. Κάθε φορά οι εκάστοτε δομές εξουσίας φροντίζουν να τους "συλλαμβάνουν" και να τους χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.

Αν είναι έτσι λοιπόν, η γεννεσιουργός αιτία του κοινωνικού κράτους αφορά μόνο τον ιστορικό. Οι υπόλοιποι απλά πρέπει να αναρωτηθούμε ποιός είναι ο λόγος ύπαρξης του κοινωνικού κράτους σήμερα. Τι εξυπηρετεί; Παράγει μια πιο δίκαιη κοινωνία; Συνδράμει στην οικονομική ανάπτυξη ή είναι τροχοπέδη της;  Η για να το πούμε απλά: γιατί κοινωνικό κρατός;

 

Post-WW2 Developement of British welfare state

Αξιολογήστε το άρθρο 
7 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
787 αναγνώστες
22 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008
13:37

 

Το blog βαρέθηκε το διαδικτυακό σκοτάδι και επιστρέφει πάλι στο φως. Με νέο περιεχόμενο όμως και νέα διάθεση. Από εδώ και στο εξής, και σε αντίθεση με το παρελθόν, θα κινηθώ μέσα σε ένα συγκεκριμένο θεματικό περιεχόμενο που θα περιλαμβάνει τις ακόλουθες ενότητες:

  • Τα οικονομικά του κοινωνικού κράτους.
  • Φτώχεια και ανισότητα.
  • Φόροι και παροχές.
  • Αναδιανεμητικές πολιτικές.

Τα παραπάνω αποτελούν σίγουρα διαφορετικά θέματα, με έναν κοινό παρανομαστή την κοινωνική δικαιοσύνη. Υπόδόρια ένα μόνιμο ερώτημα θα πλανάται διαρκώς: μπορεί η κοινωνική δικαιοσύνη να συμβιώσει με την οικονομική αποτελεσματικότητα; Η ερώτηση αυτή είναι κάτι παραπάνω από κομβική, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε εκτενώς στο μέλλον.

 

Τώρα θα αναρωτιέται κανείς....μα καλά ρε μεγάλε και τι μας ενδιαφέρουν εμάς αυτά;

Εύλογη απορία. Μπορεί και να μην ενδιαφέρουν και κανέναν. Το σίγουρο είναι ότι ενδιαφέρουν εμένα, οπότε και με μηδενική ανταπόκριση το blog θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο τουλάχιστον ικανοποιεί την επιθυμία για αυτοέκφραση. Ένα είδος λοιπόν εξωστρεφούς πνευματικού ημερολογίου και βλέπουμε....

Εμβόλιμα βέβαια ίσως δημοσιευτούν και κάποια άσχετα άρθρα, ερασιτέχνες είμαστε ότι θέλουμε κάνουμε....όμως αυτά θα αποτελούν εξαίρεση και όχι τον κανόνα.

 

Μείνετε συντονισμένοι :-)

Αξιολογήστε το άρθρο 
21 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<34567891011>Τελευταία»

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις