Nastybishop
1287 αναγνώστες
32 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008
12:29

H μέτρηση της οικονομικής ανισότητας γίνεται με την βοήθεια διάφορων στατιστικών, δεικτών , εκ των οποιών ο πλέον διαδεδομένος είναι ο δείκτης Gini. O δείκτης αυτός παίρνει τιμές από 0 έως 1. Την τιμή μηδέν θα έπαιρνε ο δείκτης σε μια φανταστική περίπτωση όπου θα υπήρχε πλήρης ισότητα, την τιμή ένα στην εντελώς ακραία περίπτωση όπου ένα άτομο μόνο θα κατείχε όλα τα εισοδήματα της χώρας και οι υπόλοιποι τίποτε. Επίσης όσο μεγαλύτερη η τιμή του, τόσο μεγαλύτερη και η μετρούμενη ανισότητα.

Κάτι σημαντικό που πρέπει να γνωρίζουμε όταν μιλάμε για μέτρηση ανισότητας, είναι ότι πάντα μας ενδιαφέρει η σχετική ανισότητα. Αυτό σημαίνει με απλά λόγια ότι αν ένα άτομο έχει εισόδημα 10 ευρώ και ένα άλλο 100 ευρώ. Δεν μας ενδιαφέρει ότι ο δεύτερος έχει εισόδημα 90 ευρώ περισσότερο από τον πρώτο, άλλα ότι ο δεύτερος έχει δεκαπλάσιο εισόδημα (100/10) από τον πρώτο. Δεν μας ενδιαφέρει δηλαδή το απόλυτο μέγεθος των εισοδημάτων, αλλά το σχετικό.

Τα παρακάτω στοιχεία προέρχονται από μια πρόσφατη μελέτη του OECD (Organization for the Economic Cooperation and Development) και δείχνουν τιμές του δείκτη για διάφορες χώρες τις Ευρώπης. Λίγη σημασία έχει η απόλυτη τιμή του δείκτη, αυτό που έχει περισσότερο ενδιαφέρον είναι να δει κανείς αυτά τα νούμερα σε συγκριτικούς όρους. Γρήγορα παρατηρεί κάποιος ότι χαμηλότερη οικονομική ανισότητα βρίσκεται στις βορειοευρωπαικές χώρες, όπως η Νορβηγία, Φινλανδία και ειδικά η Σουηδία η όποιο έχει το ρεκόρ με μόλις 0,234! Σε μεγάλο βαθμό αυτό είναι απόρροια της υιοθέτησης του σοσιαλδημοκρατικού κοινωνικού μοντέλου το οποίο μέχρι τώρα τα έχει καταφέρει πολύ καλά στο να συνδυάσει χαμηλά επίπεδα ανισότητας με ισχυρή οικονομία. Λίγο υψηλότερα είναι τα επίπεδα ανισότητας σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης όπως η Γερμανία και η Γαλλία, ενώ αισθητά πιο υψηλά στις μεσογειακές χώρες. Η οικονομική ανισότητα στην Ελλάδα είναι αρκετά υψηλή, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και χειρότερα…Ως συνήθως προσπερνάμε την Πορτογαλία ας πούμε! Το θετικό με την Ελλάδα πάντως είναι ότι διαχρονικά η ανισότητα βαίνει μειούμενη, την στιγμή που παγκοσμίως συμβαίνει το αντίθετο (στα 2/3 των χωρών η ανισότητα αυξάνεται τις τελευταίες δεκαετίες). Παρόλα αυτά όμως παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Υψηλή είναι ανισότητα και στην Ιρλανδία, τα οφέλη της ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης των τελευταίων ετών μοιράστηκαν μάλλον δυσανάλογα, αλλά και στην Βρετανία. Τέλος στον πίνακα για λόγους συγκρίσεων έχω αφήσει την Τουρκία και τις ΗΠΑ. Η ανισότητα στην Τουρκία είναι πάρα πολύ υψηλή ( 0,430), βασικά είναι στα επίπεδα που ήταν στην Ελλάδα πριν δεκαετίες! Τέλος είναι πολύ εντυπωσιακό πόσο υψηλή είναι η ανισότητα και στις ΗΠΑ, στο πιο ισχυρό οικονομικά και πολιτικά έθνος στον κόσμο. Με πολλούς τρόπους μπορεί να ερμηνευτεί αυτό. Η υψηλή ανισότητα είναι μάλλον προϊόν των πολύ ευέλικτων αγορών εργασίας και του πολύ περιορισμένου κοινωνικού κράτους. Αλλά και της γενικότερης ανοχής που έχει η αμερικάνική κοινωνία στο φαινόμενο σε σχέση με την Ευρώπη.

Όμως αυτά τα επίπεδα ανισότητας αφορούσαν την περίοδο των παχέων αγελάδων, προ κρίσης. Αν βυθιστούμε σε μια βαθιά ύφεση; Τι θα συμβεί; Αν το κόστος της ύφεσης μοιραστεί ανάλογα στα κοινωνικά στρώματα, ο παρακάτω πίνακας θα παραμείνει ίδιος. Θα γίνει έτσι όμως; Ποια θα είναι η αναδιανεμητική επίδραση της ύφεσης;

 
 
 
 
 Country
Gini index
Austria
0,265
Belgium
0,271
Czech Republic
0,268
Denmark
0,232
Finland
0,269
France
0,270
Germany
0,298
Greece
0,321
Hungary
0,291
Ireland
0,328
Italy
0,352
Luxembourg
0,258
Netherlands
0,271
Norway
0,276
Poland
0,372
Portugal
0,385
Slovakia
0,268
Spain
0,319
Sweden
0,234
Switzerland
0,276
Turkey
0,430
United Kingdom
0,335
United States
0,381

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή: OECD, "Growing Unequal?, Income distributions and Poverty in OECD countries"

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
11 ψήφοι

 Εκτύπωση
1126 αναγνώστες
36 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008
02:47

Ο Paul Morphy (1837-1884) ήταν στην εποχή του, αναμφίβολα, ο πιο ισχυρός παίκτης στον κόσμο. Δικηγόρος στο επάγγελμα, πήρε το πτυχίο του μόλις σε ηλικία 20 ετών. Καθότι εκείνη την εποχή σε τόσο μικρή ηλικία δεν επιτρεπόταν να ασκήσει την δικηγορία, για να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο του το έριξε στο σκάκι, όπου στην κυριολεξία διέπρεψε συντρίβοντας όποιον άτυχο κάθησε απέναντι του.

 

Η πιο διάσημη παρτίδα του που σώζεται έως σήμερα είναι η διάσημη "παρτίδα της όπερας" (the opera game) ή κατά άλλους η "σφαγή της όπερας (opera house massacre). Παίχτηκε κατά την διάρκεια του διαλείμματος μιας παράστασης, που ο φιλότεχνος Morphy είχε πάει να παρακολουθήσει. Για κακή του τύχη δυο ευγενείς τον αναγνώρισαν και τον πίεσαν να ερθει στο ιδιωτικό τους θυρωρείο για να παίξει μια παρτίδα μαζί τους. Ο Μοrphy φυσικά το τελευταίο που ήθελε να κάνει εκείνη την ώρα ήταν να ρίχνει σκακιστικές φάπες στους δύο αριστοκράτες...παρόλα αυτά καθότι ήταν πολύ ευγενικός και ντροπαλός δέχτηκε. Η παρτίδα ήταν σύντομη και βιαίη όπως φαντάζεστε αλλά τουλάχιστο ο γερμανός δούκας Karl of Brunswick και ο γάλλος αριστοκράτης Count Isouard κερδίσαν μια θέση στην σκακιστική ιστορία!

Λευκά: Paul Morphy

Μαύρα: Duke Karl of Brunswick, Count Isouard

(Για όσους δεν έχουν οικειότητα με την σκακιστική γραφή: Ν=ίππος, Β=Αξιωματικός, R=Πύργος, Q=Βασίλισσα, K=Βασιλιάς, για περισσότερες λεπτομέρειες εδώ: en.wikipedia.org/wiki/Algebraic_chess_notation)

1. e4 e5
2. Nf3 d6
3. d4 Bg4
(διάγραμμα)

Τα μαύρα επέλεξαν την άμυνα Φιλιντορ, μια σταθερή συνέχεια αλλά κάπως παθητική. Δυστυχώς όμως η κίνηση Bg4 είναι αδύνατη. Αν κάποιος θέλει να παίξει την Φιλιντορ ας προτιμήσει καλύτερα το 3....d5xe4

            4. dxe5 Bxf3

            5. Qxf3 dxe5

            6. Bc4 Nf6

            7. Qb3 (διάγραμμα)


Προσοχή εδώ αυτή η διπλή απειλή (b7 και f7) συναντάται πολύ συχνά στην πράξη. Τα μάτια σας ανοιχτα!

          7. ........Qe7

          8. Nc3  c6

Σε αυτό το σημείο ο Morphy μπορούσε να κερδίσει εύκολα ένα πιόνι...αλλά προτίμησε να αναπτύξει ένα ακόμα κομμάτι (τον ίππο στο c3).

          9. Bg5 b5 (διάγραμμα)


Οι περισσότεροι προπονητές σκακιού χρησιμοποιούν αυτή την παρτίδα για να δείξουν στους μαθητές τους την σημασία της γρήγορης ανάπτυξης των κομματιών. Δείτε λίγο την θέση, ο λευκός έχει αναπτύξει όλα του τα ελαφρά κομμάτια (πάντα αυτά αναπτύσουμε πρώτα στην αρχη της παρτίδας), ενώ ο μαύρος δεν έχει αναπτύξει σχεδόν τίποτα. Στην ουσία ο λευκός έχει μεγάλο στρατηγικό πλεονέκτημα μέχρι στιγμής, αλλά είναι πολύ σημαντικό να το αξιοποιήσει. Νομίζω ο Νίτσε ήταν αυτός που έγραφε ότι αν η δύναμη δεν ασκείται τότε εξασθενίζει...Εφαρμόζει τέλεια στο σκάκι. Αν έχετε κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα ΠΡΕΠΕΙ να περάσετε σε δυναμική επίθεση, αλλιώς θα το χάσετε.

10. Nxb5! cxb5

11. Bxb5+ Nbd7

12. 0-0-0 (διάγραμμα)

12. ....Rd8

Και εδώ αρχίζουν τα όργανα. Ο λευκός επιτίθεται δίχως έλεος.

13. Rxd7 Rxd7

14. Rd1  Qe6

15. Bxd7+ Nxd7 (διάγραμμα)

 

O μαύρος με την κίνηση 14....Qe6 προσπαθησε να αλλάξει βασίλισσες. Αμ, δε...να του κάνει την χάρη ο Morphy! Να θυμάστε ότι οι αλλαγές (δηλαδή οι απλοποιήσεις) πάντα είναι υπερ του αμυνόμενου, άρα όταν είμαστε σε επίθεση πρέπει να τις αποφεύγουμε και τούμπαλιν. Το τέλος είναι πολύ θεαματικό, ας το δούμε σε αργή κίνηση!

16. Qb8+! (διάγραμμα)

Ποιήση!

16. ... Nxb8

17. Rd8# (διάγραμμα)

 

Του λευκού του έχουν απομείνει δύο κομμάτια μόνο, αλλά είναι αρκετά! Πολύ όμορφο τέλος και ο Morphy ήταν ελεύθερος πιά να παρακολουθήσει την παράσταση!

Αξιολογήστε το άρθρο 
12 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1233 αναγνώστες
74 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008
20:02

 

Γράφω με αφορμή ένα ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε στο φόρουμ, το οποίο κατά βάση αφορούσε τον θεωρητικό αναρχισμό, αλλά στην ουσία η συζήτηση (το σοβαρό κομμάτι της δηλαδή) πραγματεύτηκε το ερώτημα, του τι συνιστά έναν αγνό ιδεολόγο. Κάποιοι φίλοι άσκησαν κριτική στον συντάκτη, αναρωτώμενοι πως είναι δυνατόν ένας τραπεζουπάλληλος (το επάγγελμα του συντάκτη) να είναι αναρχικός. Μάλλον δεν έχουν διαβάσει τον αναρχικό τραπεζίτη του Φ.Πεσσόα!

 

Το πρόβλημα της διάστασης ιδεολογίας και πράξης δεν είναι κάτι καινούριο. Είναι μια κριτική ή και δίλημμα αν θέλετε, που συχνά αντιμετωπίζουν όσοι ενστερνίζονται ιδεολογίες διαφορετικές της επικρατούσας. Από την μια η ιδεολόγια τους, από την άλλη οι περιορισμοί και οι πραγματικές ανάγκες της καθημερινότητας. Αναπόφευκτα δεν δημιουργείται μια διάσταση λόγων και πράξεων;

 

Θα κάνω δύο πράγματα εδώ. Συνοπτικά θα σας παρουσιάσω μια ενδιαφέρουσα άποψη ενός αμερικάνου διανοούμενου πάνω στο θέμα, ονόματι Lester Thurow, και ύστερα την μικρή διαφωνία μου ή τροποποιήση αν θέλετε της θέσης του.

Γράφει λοιπόν Thurow σε ένα δοκίμιο του:

"Individual preferences can be seperated into those that concern the ideal rules of the game (capitalism, communism etc.) and the best distribution of economic prizes and those that concern the maximization of personal utility in the current economic game."

και λίγο πιο κάτω

"There is nothing self-contradictory, for example, in seeking to become extremely wealthy and powerful in our current economic game yet believing that a better economic game would be one where there were no extremely wealthy prizes to be had"

Συνεπώς τίποτα δεν εμποδίζει τα άτομα να έχουν τόσο ατομικές προτιμήσεις (private-personal preferences) και ταυτόχρονα κοινωνικές προτιμήσεις (individual-societal preferences). H για να το πω εγώ πιο απλά: μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι στο σκάκι ο αξιωματικός λόγου χάρη (bishop ) δεν θα έπρεπε να κινείται διαγώνια, αυτή όμως η πεποίθηση του δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάτσει να χάσει κιόλας παίζοντας με τους σημερινούς κανόνες (οι ..bishops κινούνται μόνο διαγώνια).

 

Τι δεν μου αρέσει...Δεν μου αρέσει, ότι η παραπάνω συλλογιστική μπορεί εύκολα να αποτελέσει το απόλυτο άλλοθι του ιδεολόγου υποκριτή. Συμφωνώ λοιπόν με τον Thurow που μας λέει ότι ο ιδεολόγος δεν πρέπει ντε και καλά να είναι πρόβατο επί σφαγή (να γυρίζει και το άλλο μάγουλο ας πούμε ένας χριστιανός), αλλά από την άλλη όμως το δικό μου κριτήριο, για να μπορώ να ξεχωρίσω την ήρα από το σιτάρι, είναι να φέρουν οι πράξεις του το ιδεολογικό τους αποτύπωμα. Δηλαδή να μπορώ εγώ μέσα σε μια σειρά ατόμων να τον διακρίνω, να πω "πιστεύει στον κομμουνισμό" ή "είναι χριστιανός" ή οτιδήποτε, προτού εκείνος μου το δηλώσει.

Αξιολογήστε το άρθρο 
14 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
784 αναγνώστες
15 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008
19:07

Μου έστειλαν ένα e-mail με μια συνέντευξη που πήρε μια αμερικανιδα δημοσιογράφος (Kat Christopher, αρθρογραφεί στους guardians) από έναν αστυνομικό των ΜΑΤ. Είναι ενδιαφέρουσα γιατί αναδεικνύει και μια άλλη πτυχή που δυστυχώς αυτές τις μέρες όλοι μας έχουμε ξεχάσει. Οτι δηλαδή πίσω από την μισητή αστυνομική στολή κρύβονται άνθρωποι με τα στραβά τους και τα καλά τους, αλλά άνθρωποι.

Συγγνώμη δεν έχω χρόνο να την μεταφράσω από τα αγγλικά οπότε όσοι φίλοι δεν γνωρίζουν την γλώσσα ας χρησιμοποιήσουν κάποιον αυτόματο μεταφραστή.

 

 

Kat (K): What made you decide to become a police officer?

Vasilis (V): Well, I did not have many choices. I’m from a nice village near Preveza, my family has three boys, and my parents could only afford to send my oldest brother to university. His tuition was paid because he did well on exams to win his place, but the university was in Thessaloniki so they had to pay some things.

I did not do well on exams for the subject for which I had interest; it’s not like other countries where you can choose any course of study. So I graduated with a technical degree, but there were no jobs in my area. Instead of being unemployed and taking money from my parents, I came to Athens and went to the police because they had openings, and I would be paid on time.

K: And you signed up for special forces?

V: Yes. I’m lucky because my best friend was in the academy with me, we graduated and signed up at the same time, so we had each other (parea). Otherwise, I think it would be very lonely.

K: Why special forces?

V: I did not want to be sitting in a station, and I thought this was a good option. But there are times we sit on a bus, so it’s not that much better.

K: How was the training?

V: To be honest, I don’t think very good. It’s difficult to say because I have nothing to compare, but I hear from you that police officers in the United States have very rigorous checks, exams, training, shooting practice, scenarios and with the best equipment. Honestly, that would be a dream for us, but I know it will never happen here.

K: So you don’t feel prepared?

V: No, but I think the government likes it that way. In other countries, the police have some power. That will not happen here because the government does not want us to have power; they want to keep us down, so they can control us.

K: Why do you say that?

V: For two reasons. Because they are weak, and because they have no respect for us. They do not give us training, they do not give us good equipment, the buses they give us are very old, without AC and heat, and we are not paid very good. If I tell you my salary, you will laugh. Most of all, they do not allow us to have lives.

K: What do you mean by that?

V: Mainly I do not have a schedule. None of us do. We are required to call every day to find what time we are working, so that means we cannot make any plans, except during our vacation. Even if I am told at the end of my shift that I am working at 8 a.m. the next day, it could change to working at midnight instead. Sometimes I work the night, I have a sleep, and then I wake up and find I’m working afternoon, then morning the next day. There’s no way I can even have a good night’s rest. It’s like being in the army, but worse. All of my life is the last minute, and this is not sane.

Btw, I’m not complaining. I’m sure many in the world suffer more than me. I’m just telling you how it is.

K: During a conflict like this, do you work more hours?

V: This is a rare situation, but yes we work many more hours because we are needed and spread out now in many cities, not just one place. This is bad because then we are really tired and irritated and without patience — just as any human being would be — plus we are under pressure and must restrain ourselves under any circumstances. Can you imagine what that’s like? To have 4 hours sleep, stand on your feet all day, have people spitting, yelling, hitting and throwing things at you for 8-10 hours and you can do nothing?

I’m not justifying anything. I’m just saying that as humans we all do the best we can.

K: What about the images and footage they show on TV of the police beating and dragging people?

That happens, yes. But often they don’t show what happened before that. I mean, do they ever show on TV the injuries, beatings and times we are jumped by a mob? Of course they don’t, but it happens.

K: Did you know the police officer who shot Alexi?

V: The guy who shot the boy isn’t someone I know, but his nickname “Rambo” explains it all. I don’t want to know a person like this, but policeman around the world probably all know a co-worker who is (what do you call it?) irresponsible and trigger happy. All professions everywhere have bad people.

It is a tragedy, and I understand why people are mad. All the MAT are paying for him, whether he is guilty or not.

K: And how do you feel about your job right now?

V: I didn’t feel good before, but these days I feel worse. On one hand, I can understand that people are mad and want justice, but I don’t think violence is the answer. It just makes things worse. They say they are mad about education, unemployment and job prospects and the government. Fine. I was worried and angry for the same reasons at their age, and I didn’t riot or burn my country down in front of the world. I looked at the options that did exist, moved to Athens without even knowing how to cook or take care of myself, but I learned and here I am. That’s life. Plus, my parents raised me better than that, I hope.

But if you want to know what I really think, I think these rioters are better dressed and have better lives than I did when I was a kid and even better than my life now being a hard working person, so it’s just recreational violence.

Regardless of what I think, I am hated and used for target practice all day long. That’s my job, to be a target. Isn’t that great?

What do you think must be done to stop the rioting?

In other countries, they have curfews and arrest anyone who violates it. I think the government must stop being afraid to take action and give us the power and call in the army to help bring order back to the country. Greeks look like fools right now, and there’s too much damage to everything — image, reputation, buildings, businesses, jobs, economy. Who’s going to pay for all this? Us. It makes me sick and ashamed. The government needs to stop talking and start doing something, not just with riots but with everything and fix this country. That’s the real reason for the rioting. The country is broken.

Anything else you would like to say?

Yes. I’m sorry for the boy who was killed, but I want people to understand that many police officers are good. People call us pigs and hicks, and yes there are a few. But we’re human and have the same problems as everyone else, and we care about this country.

Thank you for the chance to speak.

 

Το blog της δημοσιογράφου είναι αυτό:

livingingreece.gr/2008/12/10/greek-riot-police/

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
5 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1315 αναγνώστες
70 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008
16:27

Έξι αδέρφια είχε ο παππούς μου και αυτός ο έβδομος. Όλοι μας έχουν αφήσει εδώ και καιρό εκτός από μια από τις τέσσερις αδερφές του. Ζει και βασιλεύει ακόμα στα 95 χρόνια της. Οι αναμνήσεις της είναι ζωντανές, σε γυρνάνε πίσω σε μια άλλη εποχή, όχι πολύ μακρινή αλλά τόσο ξεχασμένη. Της αρέσει να μιλάει για τον παππού μου και τα ξεπλυμένα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. Τον αγαπούσε πολύ, ήταν το καμάρι της οικογένειας και τώρα στα βαθιά γεράματα άλλη χαρά δεν έχει, από το να μιλάει για αυτόν με περηφάνια.

Πάμφτωχη οικογένεια ζούσε λιτά, δύσκολα, από τα πρόβατα, σε ένα ορεινό χωριό της Πίνδου. Ήταν πολύ δύσκολες εποχές, σκληρή η πάλη για το επιούσιο και όσο για τα γράμματα...πολυτέλεια για λίγους. Έπρεπε είτε να ήσουν φραγκάτος, είτε να το ήθελες πολύ. Η σκληρή ζωή της υπαίθρου δεν άφηνε χώρο για ονειροπολήματα, τους αιθεροβάμονες τους τσάκιζε αμείλικτα.

Μια φορά ο δάσκαλος φώναξε τον προπάππου μου να του μιλήσει. Αγριάνθρωπος των βουνών, πρόβατα είχε από τα γεννοφάσκια του, πολλά πράγματα δεν καταλάβαινε όμως τον δάσκαλο τον εμπιστευόταν. Τότε όλοι εμπιστεύονταν τον δάσκαλο και τον παπά.

Του λέει,

- Ετούτον εδώ τον μικρό πρέπει να τον σπουδάσεις, δεν είναι σαν όλους τους άλλους, άκου με που σου λέω.

- Δάσκαλε, του αντέταξε, εγώ λεφτά δεν έχω για τέτοια πράγματα και έχω τόσα στόματα να θρέψω.

- Θα πουλήσεις μερικά από τα πρόβατα σου για να τον σπουδάσεις και ύστερα αυτός θα σας ζήσει όλους. Άκου με που σου λέω, δεν είναι σαν όλους τους άλλους.

Έτσι και έγινε. Από εκείνη την στιγμή και ύστερα, η ζωή της ορεινής οικογένειας άλλαξε.

Έχει να λέει η εκατοχρονίτισσα η αδερφή του για το πόσο φιλότιμος και μελετηρός ήταν. Φως δεν υπήρχε τότε στα σπίτια όπως σήμερα, μόνο λάμπες και αυτές δεν μπορούσαν να τις ανάβουν και πάντα. Όποτε έβλεπε φως όρμαγε και άνοιγε τα βιβλία του. Άλλες φορές έξω στο κρύο, κάτω από τις δημόσιες λάμπες του δρόμου με λαχτάρα και δίψα να διαβάσει μερικές γραμμές ακόμα, λίγες ακόμα δρασκελιές στον μαραθώνιο της ζωής…

Ύστερα ήρθαν τα δύσκολα χρόνια του πολέμου. Ο φόβος, η πείνα, το αίμα, οι ανθρώπινες ζωές να χάνονται εύκολα, αγόγγυστα, δίχως μοιρολόι. Ήρθε και ο εμφύλιος, 'ελληνας να σκοτώνει έλληνα. Πως και γιατί; Παλεύουν οι ιστορικοί να βγάλουν άκρη, οι απλοί άνθρωποι απλά μάτωναν. Μετά καινούριο χάος, ύστερα η χούντα, έφυγε και αυτή. Οι απλοί άνθρωποι λίγα καταλάβαιναν, πολλά υπέφεραν. Βρήκε όμως τελικά η Ελλάδα τα πατήματα της, έφτιαξαν τα πράγματα. Πολλοί βγήκαν από την φτώχια, μεγάλωσαν τα παιδιά τους όπως οι πατεράδες και οι παππούδες τους θα ήθελαν να είχαν μεγαλώσει και εκείνους. «Αλλιώς είναι η τώρα»…λέει η γιαγιά, «…πολύ καλύτερα» και σφουγγίζει τα δάκρυα της νοσταλγίας από το πρόσωπο της για μια εποχή σκληρή που όμως ήταν η δική της.

Ο παππούς μου έφυγε όταν ακόμα ήμουν πολύ μικρός, τον θυμάμαι αμυδρά…ευτυχώς που ζει ακόμα η γιαγιά να μας τον θυμίζει. Να μας θυμίζει και ποιοι ήμασταν, από πού ερχόμαστε, ποιοι είμαστε τώρα και που θέλουμε να πάμε.

Αξιολογήστε το άρθρο 
18 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<2345678910>Τελευταία»

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις