Nastybishop
1151 αναγνώστες
26 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009
19:42

Κάποιος στα μπλογκς έγραψε ότι αυτά που γράφω είναι σοσιαλδημοκρατικές σκατούλες. Οχι ότι με νοιάζει η βλακεία του καθενός. Είναι όμως μια πρώτης τάξης ευκαιρία να γράψω δυο πράγματα για αυτό το καταραμένο δίπολο που πισωδρομεί την χώρα τόσα χρόνια. Που ταμπελοποιεί τα πάντα και μέσα σε μια παράνοια άρνησης και διχασμού μας αρτηριοσκληρώνει.

Για το τι έχει συμβεί στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο και για το τι εστί το δίπoλο "αριστερά ή δεξιά" τα έχει πεί πολύ πιο εύγλωττα η βρωμόστομη μπαρμπουτιέρα (nofairgame.blogspot.com). Τον κάνουμε copy paste λοιπόν:

"Γιατί η προεργασία έχει ήδη γίνει. Από τους σοσιαλ-ηστές που τα κούρσεψαν όλα στην δεκαετία του ‘80. Και δεν μιλάω για το ταμείο. Μιλάω για την ζημιά που έγινε στο ηθικό κεφάλαιο αυτής της χώρας. Η μισή ζημιά είχε γίνει από τους βλαχοφασισταράδες γερμανοτσολιάδες και τους προδότες με τις χαρτοσακούλες στο κεφάλι που τόσα χρόνια μετά παρίσταναν τους πατριώτες. Η “πατριωτική” παράδοση είναι η πιό μολυσμένη. Αλλά ζημιά έγινε και από τους άλλους, τους πράκτορες της Κομιντέρν που έβαλαν κι αυτοί το χεράκι τους για να διαλύσουν το μαγαζάκι. Ζημιά έγινε και από την ψευτοφιλελεύθερη δεξιά και από την αμερικανοεβραιοκίνητη χούντα. Και στο τέλος ήρθε η λαίλαπα. Οι σοσιαλκουφάλες για να καταστρέψουν ό,τι είχε γλυτώσει. Η μεγάλη ζημιά που έκανε το θασόκ είναι ότι κατέλυσε κάθε έννοια ιεραρχίας και ήθους. Όλοι ίσοι. Και ο εργαζόμενος και ο λουφαδόρος. Και αυτός που δεν έχει τελειώσει το δημοτικό και ο δόκτορας που έχει φάει τα νιάτα του στα εργαστήρια. Και αυτός που κατέχει την επιστήμη που σπούδασε και αυτός που πήρε πτυχίο με σκονάκια και δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα. Και ο λιγδιάρης γιατρός/ μηχανικός /δικηγόρος που κάνει βρωμιές και εκείνος που κάνει σωστά την δουλειά του. Οι επαγγελματικοί σύλλογοι είναι όλοι για το ανδρικό μόριο. Δεν έχουν δικαίωμα να αφαιρέσουν την άδεια ούτε προσωρινά από κάποιους που καταπατούν τον νόμο καθημερινά και που είναι ντροπή για το επάγγελμα που ασκούν."

Ποιά αριστερά και ποιά δεξιά; Με δουλεύετε;

Αλλά ας αφήσουμε τα τις Ελλάδος και ας δούμε το θέμα πιο σφαιρικά. Όλες οι κοινωνικές θεωρίες που έχουν αντέξει και θα αντέξουν στο χρόνο έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, έχουν την ίδια τελικότητα. Ποια είναι αυτή ; Η βελτίωση της κοινωνικής ευημερίας. Οι όποιες διαφορές δεν αφορούν τον σκοπό (που συνήθως είναι κοινός) αλλά τα μέσα. Πως θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε; Αυτή είναι η κύρια διαφωνία. Λόγου χάρη μην νομίζετε ότι οι νεοφιλελεύθεροι θεωρητικοί είναι τίποτα αναίσθητα γουρούνια που δεν νοιάζονται αν συνάνθρωποι τους υποφέρουν από την φτώχεια ή οι σοσιαλιστές "μητέρες τερέζες" που θέλουν να σώσουν τον κόσμο. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Απλά οι μεν λένε "ρε παιδιά οικονομική ανάπτυξη και θα δοθούν ευκαιρίες να φάνε όλοι", ενώ οι άλλοι λένε "Όχι η αγορά δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Χρειάζονται κρατικές αναδιανεμητικές πολιτικές".

Πάμε πάλι στην Ελλάδα. Πιστεύετε ότι μπορεί να μας οφελήσουν σε τίποτε πλέον τα μετεμφυλιακά σύνδρομα που θολώνουν τα μυαλά μας τόσα χρόνια; Που μας οδηγούν να απορρίπτουμε μια ιδέα, απλά επειδή είναι αριστερή ή δεξια προτού καν την αξιολογήσουμε;

Ασφαλιστικό, δημόσιο χρέος, ανεργία, υγεία και τόσα άλλα. Αυτά τα προβλήματα θέλουν ΛΥΣΕΙΣ. Πολιτικές που να λειτουργούν. Τι μας νοιάζει τι χρώμα θα έχουν;

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
22 ψήφοι

 Εκτύπωση
2687 αναγνώστες
13 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009
20:56

Μια από τις σπουδαιότερες συνεισφορές του Νομπελίστα οικονομολόγου Amartya Sen ήταν ότι κατάφερε να στρέψει το ενδιαφέρον του επιστημονικού κόσμου πάνω στο πρόβλημα της φτώχειας.  Έτσι τόσο ο ίδιος, όσο και μεταγενέστεροι κοινωνικοί επιστήμονες προσπάθησαν να απαντήσουν σειρά ερωτημάτων όπως: πόσο έντονο είναι το πρόβλημα της φτώχειας σε μια κοινωνία;, ποιές είναι οι αιτίες;, ποιά είναι η σχέση φτώχειας και οικονομικής ανάπτυξης;, ποιές πολιτικές μπορούν να οδηγήσουν σε ανακούφιση του φαινομένου και πολλά όλα.

Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όμως πάντα ήταν το ζήτημα της μέτρησης της φτώχειας. Και αυτό διότι τις τελευταίες δεκαετίες, στο χώρο των κοινωνικών επιστημών έχει γίνει σαφές το πόσο πολύτιμη είναι η ποσοτικοποιήση ενός κοινωνικού φαινομένου στην κατανοήση του.

Για να μετρηθεί η φτώχεια έχει προταθεί μια πληθώρα στατιστικών εργαλείων (δείκτες), όμως τελικά στο δημόσιο διάλογο έχει επικρατήσει η χρησιμοποιήση του απλού ποσοστού της φτώχειας (headcount ratio, αγγλιστι). Αυτός είναι ο δείκτης που ακούμε συχνά στις ομιλίες των πολιτικών, που διαβάζουμε στις εφημερίδες ή που συζητάμε μεταξύ μας.

Καλό είναι να ξέρουμε λοιπόν και πως υπολογίζετε.

Αρχικά σε οποιαδήποτε μέτρηση της φτώχειας το πιο κομβικό σημείο είναι ο καθορισμός της γραμμής της φτώχειας. Και εδω υπάρχουν πολλές πρακτικές που ακολουθούνται, αλλά η πιο δημοφιλής είναι αυτή που έχει υιοθετήσει η Eurostat. Συγκεκριμένα η γραμμή της φτώχειας τοποθετείται στο 60% του διάμεσου (προσοχή όχι το μέσου) εισοδήματος. Στη συνέχεια υπολογίζεται το ποσοστό εκείνο του πληθυσμού το οποίο βρίσκεται κάτω από αυτόν τον "πήχυ". Παράδειγμα:

  Εισόδημα
Γιωργος 300
Μαρία 250
Κώστας 100
Δημήτρης 50
Μιχάλης 10

Το διάμεσο εισόδημα είναι του Κώστα = 100 ευρώ και η γραμμή της φτώχειας= 0.6*100= 60 ευρώ

Άρα φτωχοί είναι ο Δημήτρης και ο Μιχάλης και το ποσοστό της φτώχειας είναι 40%.

Στην Ελλάδα με την παραπάνω μεθοδολογία η φτώχεια έχει υπολογισθεί περίπου σε 20%. Εξ ου και η φράση "1 στους 5 Έλληνες βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας" που συχνά πυκνά διαβάζουμε στις εφημερίδες. Ενστάσεις;

Και ένας προβληματισμός για το τέλος. Τι θα συμβεί αν διπλασιάσουμε τα εισοδήματα όλων; (πχ  λόγω οικονομικής ανάπτυξης); Θα μειωθεί η φτώχεια;

Για να δούμε....Η γραμμή της φτώχειας πλέον θα είναι = 0.6*200=120, άρα ο Δημήτρης και ο Μιχάλης ακόμα θα βρίσκονται κάτω από το όριο (100 και 20 ευρώ αντιστοιχα). Αν και διπλάσιασαμε τα εισοδήματα όλων, το % της φτώχειας πάλι φτάνει το 40%. Σας φαίνεται λογικό;

Αξιολογήστε το άρθρο 
18 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
822 αναγνώστες
9 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009
13:56

Κανένα βιομηχανικό έθνος επίσης.

 

Ένα από τα πολύτιμα συμπεράσματα που βγαίνουν από την περίφημη υπόθεση Kuznets (δείτε προηγούμενο τεύχος...) είναι ότι η οικονομική ανάπτυξη ενός έθνος δεν πετυχαίνεται εύκολα και αγγόγυστα. Τουναντίον, απέραντος μόχθος, ιδρώτας, αίμα, ατελείωτη εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, παιδική εργασία...όλα στον βωμό της πολυπόθητης εθνικής εκβιομηχάνισης. Πως αλλιώς θα παραχθούν όλα αυτά τα καταπληκτικά βιομηχανικά προϊόντα που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε;

 

Το πόση απάνθρωπη μπορεί να γίνει η πρώιμη διαδικασία της εκβιομηχάνισης την καταλαβαίνει κανείς εύκολα αν ανοίξει ένα σχετικό βιβλίο οικονομικής ιστορίας. Επίλεγω το "Ο πλούτος και η φτώχεια των εθνών" του D.Landes, σκηνικό η Ιαπωνία της Παλινόρθωσης των Μεϊτζί (1880-1900).

Μια νεαρή Γιαπωνέζα εργάτρια περιγράφει:

"Δουλεύαμε στο εργοστάσιο από το πρωί, ενώ ακόμη ήταν σκοτάδι, μέχρι τις δέκα το νύχτα, με το φως των λαμπτήρων. Μετά τη δουλεία με κόπο μπορούσαμε να σταθούμε στα πόδια μας. Όταν δουλεύαμε, μέχρι αργά τη νύχτα μας έδιναν πότε πότε ένα γιαμ (για να φάνε). Μετά έπρεπε να πλυθούμε, να χτενιστούμε και τα λοιπά. Η ώρα είχε φτάσει 11. Δεν υπήρχε θέρμανση ούτε το χειμώνα και γι' αυτό έπρεπε να κοιμηθούμε κουβαριασμένες όλες μαζί....τον πρώτο χρόνο δεν πληρωθήκαμε. Τον δεύτερο χρόνο εγώ πήρα 35 γιέν και το επόμενο 50....Η ζωή μιας γυναίκας είναι πραγματικά απαίσια."

 

Έτσι είχαν τα πράγματα. Ανύπαρκτο μεροκάματο, άθλιες συνθήκες  ζώης και εργασίας. Σκληρή δουλεία μέσα στην ανθυγιεινή ύγρανση του εργοστασίου (για να μην υπάρχει στατικός ηλεκτρισμός), αέρας γεμάτος χνούδι ( εξ ου και η φυματίωση θέριζε), εκκωφαντικός θόρυβος. Οταν μερικές γυναίκες δραπέτευαν (διότι επί της ουσία για σκλαβία επρόκειτο, όχι εργασία), οι εντεταλμένοι υπάλληλοι τις συλλάμβαναν για να τις φέρουν πίσω και να τις τιμωρήσουν παραδειγματικά μπροστά σε όλους τους εργάτες.

Οι μισθοί φυσικά εξευτελιστικά χαμηλοί. Πέρναγε αρκετός χρόνος για να μπορεσει μια κοπέλα να εξοικονομήσει χρήματα (μετά την αφαίρεση των κρατήσεων για τροφή και κατάλυμα!!!) ώστε να μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος του πατέρα της, ο οποίος είχε δεχθεί προκαταβολή έναντι της εργασίας της κόρης...

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
13 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
4279 αναγνώστες
20 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009
13:59

Μια από τις πιο διάσημες υποθέσεις στην ιστορία των σύγχρονων κοινωνικο-οικονομικών επιστημών αφορά την διαχρονική εξέλιξη της οικονομικής ανισότητας και είναι η υπόθεση Κuznets που διατυπώθηκε από τον ίδιο το 1955. Σύμφωνα με τον Kuznets η οικονομική ανάπτυξη στα πρώτα στάδια της συνοδεύεται με αύξηση της ανισότητας. Όσο όμως η ανάπτυξη ωριμάζει, το εισόδημα αρχίζει να διαχέεται σε πιο χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Συνεπώς στο τελευταίο στάδιο της ανάπτυξης η σχέση ανισότητας και ανάπτυξης ανατρέπεται, έτσι ώστε να έχουμε ταυτόχρονη αύξηση του κατα κεφαλήν εισοδήματος μαζι με μείωση των ανισοτήτων. Διαγραμματικά:

 

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα με τον Kuznets, η οικονομική ανάπτυξη ενός έθνος είναι συνυφασμένη με την εκβιομηχάνιση του και την μετανάστευση πληθυσμού από τις αγροτικές περιοχές στις αστικές. Αν δεχτούμε ότι η ανισότητα στις αστικές περιοχές είναι μεγαλύτερη από όσο στις γεωργικές (παρόλο βέβαια που το κατά κεφαλή εισόδημα στις πόλεις είναι υψηλότερο) τότε η μετάβαση αυτή είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αυξήσει την συνολική ανισότητα. Ακόμα όμως και να μην το δεχτούμε αυτό, πάλι η αύξηση της παραγωγικότητας λόγω της εκβιομηχάνισης θα αύξησει το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ αγροτικών και βιομηχανικών περιοχών πάλι αυξάνοντας την ανισότητα.

Αυτό όμως θα συμβαίνει μέχρι ένα κρίσιμο σημείο. Από εκεί και ύστερα η σχέση ανισότητας-ανάπτυξης θα ανατραπεί. Ας διαβάσουμε τα λόγια του ίδιου: "This is accomplished through the institutional and political changes inherent in the dynamism of a growing and free economic society". Εννοώντας ότι όσο αυξάνει ο πλούτος μιας κοινωνίας τόσο μεταλλάσονται και οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί της, οι εργάτες οργανώνονται καλύτερα έτσι ώστε να απαιτήσουν υψηλότερους μισθούς, οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις προωθούν το κοινωνικό κράτος, η δημόσια εκπαίδευση βελτιώνει το ανθρώπινο κεφάλαιο όλων των τάξεων ενώ το οικονομικό περιβάλλον των πόλεων γεννάει περίσσοτερες ευκαιρίες για όλους.

 

Η υπόθεση του Kuznets στους ακαδημαϊκούς κύκλους έχει φανατικούς εχθρούς όπως και φανατικούς φίλους, ο αντίκτυπος της όμως είναι αδιαμφισβήτητος. Τελευταία μάλιστα παρατηρείται και μια ενδιαφέρουσα αναβιώση/μετάλλαξη της. Όχι στον χώρο των οικονομικών της ανισότητας αλλά πλέον στα περιβαντολλογικά οικονομικά (που παραμένουν όμως υποκλάδος των οικονομικών της ανάπτυξης) με την μορφή της περιβαντολλογικής καμπύλης Kuznets, η οποία έχει ακριβώς την ίδια μορφή όπως η παραπάνω, αν αλλάξουμε τον κάθετο άξονα όπου πλέον δεν απεικονίζεται η ανισότητα αλλά η ρύπανση! Η συλλογιστική παρόμοια: Όταν μια οικονομία βρίσκεται στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης της, τότε ρυπαίνει αφειδώς. Όσο όμως αναπτύσσεται και ωριμάζει, η προστασία τους περιβάλλοντος αναπόδραστα μπαίνει στην πολιτική agenda!

 

 

Και για το φινάλε ο χάρτης των παγκοσμίων ανισοτήτων. Τι λέτε δεν φαίνεται να δικαίωνεται ο Kuznets, τουλάχιστον διαστρωματικά;

 

 

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
10 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
768 αναγνώστες
21 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009
14:50

Μέχρι τώρα ξέραμε τους γιαλαντζί αριστερούς ή αλλιώς τους "αριστερούς με δεξιά τσέπη". Δόξα τω θεώ η χώρα μας έχει μπόλικους από δαύτους. Η τακτική τους γνωστή: αριστερά, ισότητα, αναδιανομή αλλά μην τους πεις να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Θα αλλάξουν χρώμα. Τα ΄χουμε πει και παλαιότερα από αυτό το blog...δεν είναι κακό να είσαι αριστερός και να βγάζεις φράγκα. Είπαμε αριστερός είσαι δεν είσαι μαλάκας που είχε πει και ο Σπύρος Παπαδόπουλος κάποτε. Να βγάλεις φράγκα εντάξει δε λέω, αλλά με ρέγουλο έτσι;....διότι αν μου γίνεις βασιλικότερος του βασιλέως, τι να σε κάνω;

Άλλα ας τους αυτούς. Τους ξέρουμε. Αυτούς που δεν ξέραμε, αλλά μάθαμε -να΄ναι καλά η κρίση- είναι οι γιαλαντζί καπιταλιστές ή , κατ'αναλογίαν, οι "δεξιοί με την αριστερή τσέπη". Αυτοί λοιπόν μας είχαν πρήξει τόσο καιρό για τις χαρές του οικονομικού φιλελευθερισμού, για την ελεύθερη αγορά και το ελεύθερο εμπόριο που προάγει την οικονομική ευημερία. Οσο για την κρατική παρέμβαση; Την αντιμετώπιζαν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Μακριά και αλάργα...το κράτος καταδυναστεύει την κοινωνία μας έλεγαν, το κράτος όταν παρεμβαίνει δημιουργεί αναποτελεσματικότητες και υποθάλπτει την οικονομική ανάπτυξη. Και δώστου πάλι για την γλυκιά περηφάνια της ατομικής πρωτοβουλίας και υπευθυνότητας.

Εντάξει, συμφωνώ και επαυξάνω....μόνο που ξέρετε κάτι; Ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει μόνο κέρδη, μπονους και stock option, σημαίνει επίσης και ζημιές και χρεωκοπίες. "Higher the risk, higher the return" μας μάθαιναν στο πανεπιστήμιο. Όμως αυτοί άλλο είχαν δέσει στο μυαλό τους, ότι μπορούν να κερδίζουν εσαεί δίχως να νοιάζονται για το ρισκό. Και αν κάτι πάει στραβά; Ε, το κράτος να ΄ναι καλά (δηλ. ο φορολογούμενος) και θα δούμε τι θα κάνουμε....

Τους είδαμε στο εξωτερικό, τους είδαμε και στην Ελλάδα. Μόλις είδαν τα σκούρα, μια χαρά απλώσαν τις χερούκλες τους στο κράτους πατερούλη -που τόσο καιρό αναθεμάτιζαν- να σώσει τα τομάρια τους. Μια χαρά απορρόφησαν τις απανταχού κρατικές στηρίξεις αγγόγυστα. Πάνε και οι ελεύθερες αγορές, πάει και η ατομική πρωτοβουλία, πάνε όλα...

 

Δεξιοί με αριστερή τσέπη....

 

Μάθετε λοιπόν κύριοι τραπεζίτες (και όχι μόνο...) ότι όταν μια επιχείρηση έχει πρόβλημα ρευστότητας, συνέβη επειδή έκανε ασύνετη διαχείρηση του ρίσκου και τώρα η τελευταία ελπίδα είναι να την σώσουν οι μέτοχοι της ,βάζοντας το χέρι βαθιά στην τσέπη τους, ειδάλλως έχετε γειά βρυσούλες....Διότι στην ελεύθερη αγορά ο αναποτελεσματικός σβήνει. Αιώνιος δαρβινικός νόμος της φύσης είναι ο νόμος των αγορών. Δεν τα λέω εγώ αυτά...εσείς τα λέγατε και εσείς τα διδάσκετε στα πανεπιστήμια.

 

Αλλά από ότι φαίνεται όταν λέγατε για ελεύθερη αγορά, κάτι άλλο εννοούσατε: ΝΑΙ στην ελεύθερη αγορά, αλλά μόνο όταν μας συμφέρει!

Αξιολογήστε το άρθρο 
18 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις