Nastybishop
1325 αναγνώστες
34 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009
18:48

Χτες ο Ε. Αντώναρος  δήλωνε ότι: "Δεν τίθεται θέμα εκλογών ή πρόωρης προσφυγής στις κάλπες...". Τώρα αν αναλογιστεί κανείς τι αξιοπιστία μπορεί να έχει στα λεγόμενα του  ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος αρχίζουν και του μπαίνουν ψύλλοι στα αυτιά. Αλλά δεν είναι μόνο αυτός, διαβάστε τι δήλωσε ο νέος υπουργός Οικονομικών στο παρακάτω σύνδεσμο (Παρεμπιπτόντως προσέξτε δουλειά που έχουν κάνει οι φωτογράφοι, μακιγιέρ κτλ,,,φτυστός ο M. Douglas, φτού! να μην τον ματιάσω!)

 

www.skai.gr/master_story.php

 

Διακρίνει κανείς τις φράσεις  " ...ενίσχυση των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών ομάδων.λίγο παρακάτω  "... ..χωρίς να παραγνωρίσουμε σε καμία περίπτωση την ανάγκη για κοινωνική συνοχή". Μπράβο ευαισθησία! Ούτε μαλλιαρό κομμούνι να ήταν....

 

Κοινωνική συνοχή....ενίσχυση ασθενέστερων...εμένα σαν υπονοούμενα για ρουσφέτια και προεκλογική παροχολογία μου ακούγονται όλα αυτα. Και δεν είναι μόνο αυτός, τις προάλλες ο Μειμαράκης δεν είχε μιλήσει περί εξάμηνης θητείας; ( Μέχρι να του βάλουν χέρι οι στρατηγοί λόγω της υποτιθέμενης λειψανδριας, εμ βέβαια πως να μην πάσχει ο στρατός από λειψανδρία όταν η Σαλαμίνα έχει μαζέψει περισσότερο στρατό και από την Γάζα;)

 

Η ακυβερνησία και η ανικανότητα της κυβέρνησης είναι δεδομένη, ακόμη και οι πιο ακραιφνείς υποστηρικτές  της πλέον το βλέπουν αυτό καθαρά. Υπο φυσιολογικές συνθήκες λοιπόν θα έπρεπε να πάμε σε εκλογές προτού η χώρα καταστραφεί ολοσχερώς. Δεδομένου όμως των ιδιαίτερων συνθηκών δεν σας κρύβω ότι με φοβίζει κάποιο τέτοιο ενδεχόμενο. Περιμένω να ακούσω τις δικές σας απόψεις πάνω στο θέμα, η δική μου αίσθηση όμως είναι ότι πάμε σύντομα προς εκλογές και ο θεός να βάλει το χέρι του...

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
13 ψήφοι

 Εκτύπωση
863 αναγνώστες
19 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009
17:24

Κάποια στιγμή πρέπει οι ανθρωπολόγοι να κάτσουν να ασχοληθούν σοβαρά με το φαινόμενο της υποκρισίας στον δυτικό κόσμο. Πως διαόλο έχει καταφέρει αυτη η εμετική συμπεριφορά να διεισδύσει τόσο έντονα στον κοινωνικό διάλογο; που κινδυνεύει να γίνει νόρμα, κουλτούρα; Πλέον είναι αδύνατον να ανοίξεις μια εφημερίδα, ένα mainstream ιστόχωρο, να παρακολουθήσεις ένα κανάλι δίχως να μην εκνευριστείς από τον ψευτοκαθωσπρεπισμό και την ευπρέπεια της πλάκας που μας πλασάρουν αφειδώς, λες και είμαστε μια μάζα χαζοχαρούμενων ηλιθιών που δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται.

Την ώρα λοιπόν που στην Γάζα γίνεται μια κτηνώδης σφαγή με θύματα αμάχους και μικρά παιδιά, ένα άλλο "μεγάλο σκάνδαλο" ξεσπάει. Η Αυτού Μεγαλειότης Πρίγκηπας της Ουαλίας Ηarry (πως λέμε dirty Harry?) βωμολόχησε! Συναγερμός στα παλάτια του Μπάκινγκχαμ, η βικτωριανή ηθική διακορεύτηκε από τα μπινελίκια της Αυτής Μεγαλειότητος, η Βασίλισσα Ελισσάβετ ΙΙ παραλίγο να πάθει έμφραγμα από την ταράχη της. Δείτε το βίντεο που πλέον κυκλοφορεί σε όλα τα ΜΜΕ του πλανήτη, αλλά παρακαλώ πρώτα απομακρύνεται τους ανήλικους από την οθόνη μην και σοκαριστούν τα αθώα αυτάκια τους.

 

Μάλιστα λοιπόν...ο κόσμος καίγεται, παιδιά σφάζονται, άνθρωποι ξεριζώνονται από τις εστίες τους, άλλοι υποφέρουν από την πείνα και το κρύο και κανείς δεν σηκώνει το παράστημα του για όλα αυτά. Αλλά κατά τ' άλλα το πρόβλημα είναι ο βρωμόστομος Harry. Ένας πιτσιρικάς 20 κάτι χρονών που έριξε μερικά μπινελίκια όσο ήταν στην στρατιωτική του μονάδα μεταξύ άλλων συναδέλφων-στρατιωτών του. Κάποιος άθλιος ρουφιάνος έδωσε το βίντεο στα βικτωριανά ΜΜΕ και ύστερα ξέσπασε σάλος. Ευτυχως όμως για την ηθική, διάφορες ξεφτιλισμένες οργανώσεις για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιώματων  σήκωσαν το παράστημα τους, ο πρίγκηπας αναγκάστηκε σε απολογία και ζήτησε δημοσίως συγγνώμη, ουφ τώρα ανακουφίστηκα! Ο κόσμος ήρθε πάλι στα ίσια του....

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
20 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1032 αναγνώστες
16 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009
12:51

Αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικό άρθρο του φίλου και μπλογκερ Π. Καμμά. Ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί το κείμενο είναι διεισδυτικό και η γραφή πολύ δυνατή.

 

 

Το θέμα που έπεσε στις φετινές εξετάσεις ήταν σίγουρα anti-sos και για πολύ καλά διαβασμένους. «Γιατί κάποιοι άνθρωποι για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτα το συγκεκριμένο -και που για να συνεννοούμαστε μεταξύ μας τους ονομάζουμε συμβατικά «γνωστούς- αγνώστους»- αποφάσισαν να ρημαδιάσουν το κέντρο της Αθήνας;» Παρέδωσα λευκή κόλλα και μάλιστα δεν κρύβω ότι θύμωσα λίγο επειδή βρήκα το ερώτημα αρκετά ασαφές για να μη πω εντελώς παράλογο. Αφού στο πρώτο σκέλος του ερωτήματος παραδεχόμαστε ότι δεν γνωρίσουμε τίποτα το συγκεκριμένο για τους πρωταγωνιστές, πως στην συνέχεια θα μπορέσουμε να εξηγήσουμε τα αίτια της δράσης τους;
Κι όμως οι περισσότεροι έγραψαν κατεβατά. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, αναλυτές παντός τύπου και καιρού, καφενειακοί όλων των ηλικιών και των αποχρώσεων, μαθητές, αστυνομικοί, δικηγόροι, όλοι μέτρησαν και ξανα-μέτρησαν τη κοινωνία, αξιολόγησαν την δυναμική του περίφημου «κινήματος», ανέλυσαν ενδελεχώς τα αιτία του, προέβησαν σε ιστορικές αναδρομές, και τελικά κατέληξαν να δηλώσουν είτε την ανησυχία τους είτε την ικανοποίηση τους για την δράση των άγνωστων αυτών ανθρώπων.
Οι ερμηνείες που δόθηκαν για τα αίτια των καταστροφών ήταν πολλές. Αυτό δεν είναι δα και δύσκολο αν υπολογίσει κανείς ότι η βαριά βιομηχανία της χώρας είναι εδώ και πολλά χρόνια η παραγωγή ερμηνειών. Κάποιοι διέγνωσαν ως αίτιο «οργή που οφείλεται στις χαμηλές αμοιβές και την ανεργία των νέων», κάποιοι είδαν «οργή για τη διαφθορά και την ατιμωρησία που ταλανίζουν χρόνια την Ελλάδα», κάποιοι «έκπτωση των πνευματικών αξιών λόγω του υλιστικού προτύπου ζωής», ενώ κάποιοι άλλοι απέδωσαν τα γεγονότα στην «κρατική βία και την «στρατικοποίηση» των σύγχρονων κοινωνιών».
Όλες οι ερμηνείες είναι εξίσου πιθανές. Καμία ωστόσο δεν τεκμηριώνεται περισσότερο από τις άλλες με βάση τα γεγονότα, κι’ αυτό γιατί το περίφημο αντιεξουσιαστικό «κίνημα» παραμένει πάντα επί της ουσίας άγνωστο και ανοίκειο. Τα πρόσωπα είναι άγνωστα, οι θέσεις άγνωστες, τα αίτια επίσης άγνωστα. Γνώριμα είναι μόνο τα παράφορα συναισθήματα που προκαλούνται στη θέα της Βίας. Όταν όμως άγνωστα αίτια συνδυαστούν με παράφορα συναισθήματα τότε ο κάθε ταλαίπωρος θεατής ξεκινάει να χτίζει το ερμηνευτικό παράπηγμα και να εξηγεί. Να εξηγεί και να ερμηνεύει. Όσες ερμηνείες όμως και να δώσουμε, όσες θεωρίες και να καταναλώσουμε, τα πραγματικά αίτια θα μας διαφεύγουν. Αυτό που «βλέπουμε» ως αίτιο δράσης μπορεί να είναι απλώς προβολή δικών μας συναισθημάτων και σκέψεων. Σύντομα συμπεραίνουμε ότι εφόσον δεν γνωρίζουμε τους πρωταγωνιστές τους δράματος δεν μπορούμε να δέσουμε πουθενά την βάρκα των επιχειρημάτων μας. Το ερέθισμα είναι επί της ουσίας εξαιρετικά ασαφές.
Η κατάσταση αυτή θυμίζει τα προβολικά τεστ τύπου Rorschach. Στα προβολικά αυτά τεστ το υποκείμενο έρχεται σε επαφή μ’ ένα ασαφές ερέθισμα βάσει του οποίου οργανώνει δικές του προβολές. Το ερέθισμα είναι μια ασαφής εικόνα, ένα ασαφές σχήμα. Είναι τα πάντα και τίποτα. Η σχηματική ασάφεια επιτρέπει στο υποκείμενο να προβάλλει τις δικές του εικόνες και τελικά να «δει» δικά του υποσυνείδητα συναισθήματα.
Νομίζω ότι οι αναλογίες μεταξύ των σχημάτων του Rorschach και της εικόνας του «αντιεξουσιαστικού κινήματος» είναι εμφανείς. Κάθε τμήμα της κοινωνίας, κάθε άτομο, προβάλλει και «βλέπει» ως αίτιο δράσης των «αντιεξουσιαστών» αποκλειστικά δικά του συναισθήματα και δικές του φαντασιώσεις. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς εφόσον δεν γνωρίζει τίποτα το συγκεκριμένο για τους πρωταγωνιστές. Δεν γνωρίζει τις σκέψεις τους και δεν ξέρει την μορφή τους. Από την άλλη δεν μπορεί να αποφύγει την όποια- έστω στρεβλή- ερμηνεία μιας και οι εικόνες της Βιας ζητούν επειγόντως να ντυθούν ένα κάποιο νόημα. Τελικά, ο καθένας από εμάς κάθε φορά που προσπαθεί να εξηγήσει τα αίτια δράσης των «αναρχικών» καταλήγει -ούτε λίγο ούτε πολύ -να διηγείται την μικρή ιστορία της ζωής του, να ομολογεί τα αίτια της δικής του οργής και να μαρτυράει –χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει- αποκλειστικά προσωπικές του αγωνίες. Αστείο δεν είναι;
Παράλληλα το «κίνημα» εμφανίζει στο ταμείο του τεράστια κέρδη από αυτή τη κατάσταση. Εμφανίζεται ρομαντικό, σκοτεινό, μαξιμαλιστικό. Δεν πολιτικολογεί, δεν επιδιώκει τίποτα το συγκεκριμένο. Δεν διαπραγματεύεται. Οργίζεται από την ύπαρξη της κοινωνικής αδικίας και επιδιώκει την πλήρη ανατροπή κάθε μορφής Εξουσίας. Σνομπάρει τη λογική της πολιτικής διαπραγμάτευσης και της πολιτικής υποχώρησης. Αρνείται κάθε μικρή, εφικτή πολιτική επιδίωξη. Κοιτάζει με υπεροψία τις αστικές σχέσεις παραγωγής και την ατομική ιδιοκτησία. Τα κάνει όλα και συμφέρει. Τινάζει την μπάνκα –μεταφορικά και κυριολεκτικά Δεν κρατάει στα χέρια του ακίνδυνες μολότοφ αλλά το απόλυτο υπερ-όπλο των δικών μας προβολών.
Ανίκητος ιδεολογικός αντίπαλος αν αποφασίσεις να τον πολεμήσεις στον αέρα. Μόνο η επαφή με την γη εξασθενεί τις δυνάμεις του. Χωρίς γαιώδες φρόνημα, η ήττα σου προδιαγράφεται αναπότρεπτη και μεγαλειώδης. Θα σε μαζεύουν με τα κουταλάκια.
Από την άλλη, δύσκολα προσγειώνεις την κουβέντα από την «ηρωική δράση» στη συγκεκριμένη «βήμα προς βήμα κοινωνική επιδίωξη» χωρίς να κατηγορηθείς για λογιστής. Δύσκολα αντιπαραθέτεις στο -σχεδόν μεταφυσικό- αίτημα για κατάργηση κάθε μορφής Εξουσίας συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις που στοχεύουν σε έναν πιο δίκαιο κόσμο. Οι ίδιες σου οι Προβολές στέκουν απέναντι και σε καγχάζουν. Προσπαθείς να μιλήσεις για εφικτές πολιτικές επιδιώξεις και καταλήγεις να ακούγεσαι συμβιβασμένος. Προσπαθείς να μιλήσεις για μια πολιτική που βήμα προς βήμα -δοκιμάζοντας και διορθώνοντας- θα επιδιώξει το άριστο και τα επιχειρήματα σου μοιάζουν αφλεγή. Μιλάς για Popper και μυρίζεις κλεισούρα βιβλιοθήκης. Ο αντίπαλος μοιάζει να είναι πιο εκρηκτικός και εξόχως πιο γοητευτικός.
Ένας επιφανής αμερικάνος φιλόσοφος της εποχής μας είπε κάποτε : «Δεν υπάρχει a priori λόγος να υποθέσουμε ότι η αλήθεια, όταν ανακαλύπτεται, θα αποδειχθεί κατ’ ανάγκην ενδιαφέρουσα». Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι δεν υπάρχει a priori λόγος να υποθέσουμε ότι θα αποδειχθεί κατ’ ανάγκην και γοητευτική. Ενδεχομένως θα πρέπει να αρκεστούμε στο ότι η «βήμα προς βήμα κοινωνική μηχανική» είναι απλώς η αλήθεια ή έστω μια καλύτερη προσέγγιση της αλήθειας και να πορευτούμε με πληγωμένο το ναρκισσισμό μας και χωρίς αίσθηση παντοδυναμίας.

www.panteliskammas.blogspot.com/

Αξιολογήστε το άρθρο 
11 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
4080 αναγνώστες
14 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009
15:34

Μια από τις πιο γνωστές Κεϋνσιανές θεωρίες είναι το παράδοξο της φειδούς. Κοντολογίς αυτό που μας λέει το παράδοξο είναι ότι ενώ η αποταμιεύση είναι οικονομικά επωφελής για το μεμονωμένο άτομο, αν το κάνουμε όλοι αυτό, τότε ο συνολικός πλούτος θα μειωθεί. Η λογική είναι η εξής: Αν ταυτόχρονα αυξήσουμε όλοι το ποσοστό του εισοδήματος που αποταμιεύουμε, τότε θα μειωθεί η κατανάλωση (ζήτηση για αγαθά). Οι επιχειρήσεις το βλέπουν αυτό και μειώνουν την παραγωγή τους. Η ανεργία αυξάνεται φυσικά οδηγώντας σε ένα νέο κύμα μειώσης της κατανάλωσης (αφού πολλοί έχασαν τους μισθούς τους) κοκ. Η οικονομία μπαίνει σε ύφεση και όλοι γινόμαστε πιο φτωχοί.

Το ότι η κατανάλωση είναι η ψυχή του καπιταλιστικού συστήματος είναι ούτως ή άλλως φανερό. Όσο τεχνολικά "state of the art" να είναι μια παραγωγική μονάδα, όσο ικανό το management, όσο φιλόπονο και εκπαιδευμένο το προσωπικό...Να το κάνεις τι, αν αυτά τα υπέροχα βιομηχανικά προιόντα που θα παραχθούν, δεν είναι κανείς διατεθειμένος να τα αγοράσει; Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το πόση μεγάλη έμφαση δίνουν οι επιχειρήσεις στην διαφήμιση και στο μαρκετινγκ. Πακτωλοί χρημάτων, διάσημοι αστέρες του κινηματογράφου, πανέμορφες γυναίκες, δημιουργικοί καλλιτέχνες, ευφύη μυαλά σε πολύωρα brainstorming.... όλοι στρατεύμενοι να μας πείσουν να αγοράσουμε αυτοκίνητα με 20 αερόσακους και δερμάτινα καθίσματα με ηλεκτονικό μασαζ, κινητά τηλέφωνα με δορυφορική πλοήγηση και μαγνητική πυξίδα, ιπτάμενες βιντεοκάμερες, καφετιέρες που φτιάχνουν και ποπκορν, χαρτι τουαλέτας με sudoku, οικολογικούς δονητές που φορτίζουν με ηλιακή ενέργεια και ένα σωρό άλλες αηδίες που όμως αν κάποιοι από εμάς δεν τρέξουν να τις αγοράσουν, κάτι θα πάει στραβά στο σύστημα...

Καλά και ο Buffet που κολλάει; Θα μου πείτε. Μα ο άτιμος ο γερο-Λαδάς, ενώ πλασάρεται ως το αρχέτυπο του αγνού καπιταλιστή στην πραγματικότητα είναι ο εφιάλτης του συστήματος. Ο τύπος από μικρό παιδί δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αποταμιεύει και να επενδύει. Και να γίνεται ολοένα και πιο πλούσιος βέβαια, αφού οι επενδύσεις του είναι τόσο αποδοτικές ακριβώς γιατί όλοι οι υπόλοιποι ΔΕΝ κάνουν αυτό που κάνει αυτός!

 

Όσο για την τσιγγουνιά του....ε, ο άνθρωπος θα μείνει στην ιστορία. Κολυμπάει στην κυριολεξία στο χρήμα σαν άλλος Σκρουντζ Μακ Ντακ αλλά μέχρι το 2006 οδηγούσε ένα Lincoln Town car ( ένα κακόγουστο αμερικάνικο σεντάν) το οποίο το άλλαξε πρόσφατα ύστερα από χρόνια γκρίνιας της γυναίκας του, λένε επίσης ότι δεν έχει κινητό, ενώ το αγαπημένο του γεύμα είναι μπριζόλα με cherry cola (ούτε καν ορεκτικό δεν παραγγέλνει). Καλά για κότερα, πάρτυ με γυμνές μοντέλες, ακριβά κρασιά κτλ. ούτε λόγος έτσι; Σύγκοπη θα πάθαινε...

 

Τον προβάλουν τα ΜΜΕ ακατάπαυστα μέσα στην αφέλεια τους...άλλα κάτσε να γίνει μόδα η Μπαφετίαση και έχετε γεια βρυσούλες, λόγκοι, βουνά, ραχούλες θα πει το σύστημα.

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
15 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1287 αναγνώστες
28 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009
18:40

Όχι δεν αναφέρομαι στα γνωστά γυναικεία εσώρουχα...

Θα περιγράψω ένα άκρως αληθινό και διδακτικό επεισόδιο στο οποίο ήταν παρών ένας φίλος μου. Σε έναν γειτονικό δρόμο συγκρούστηκε ένα αυτοκίνητο με μια μηχανή. Έφταιγε κατάφωρα ο οδηγός του αυτοκινητού, ενώ ο μοτοσικλετιστής ένα νέο παιδί γύρω στα είκοσι κάτι, πραγματικά από θαύμα σηκώθηκε δίχως γρατσουνιά. Ο οδηγός του αυτοκινήτου, ένας καλοβαλμένος σαραντάρης την είχε δει αλλιώτικα όμως. Ενώ θα περίμενε κανείς να ζητήσει χίλια συγγνώμη και να αποδεχτεί την ευθύνη, εκείνος προσπαθούσε να αντιστρέψει τα πράγματα.

"Έτρεχες, είσαι επικίνδυνος." έλεγε του νεαρού, ενώ άρχισε να γίνεται όλο και πιο προκλητικός....χαμηλόφωνα και διακριτικά τον είπε μάλιστα και μια δύο φορές "Αλήτη!".

 Τώρα αν κάποιος παρολίγο να σας είχε στείλει στα θυμαράκια και από πάνω σας αποκαλούσε και  "αλήτη", τι θα κάνατε; Δεν θα μπαίνατε σε πειρασμό να τον αρχίσετε στις σφαλιάρες;
 Από περιέργεια το συζητούσα μια φορά το ζήτημα του ξυλοδαρμού με μια φίλη μου δικήγορο. Πόση αποζημιώση μπορεί να κερδίσει κάποιος αν πέσει θύμα ξυλοδαρμού; Ποικίλει βέβαια ανάλογα με τις παραμέτρους της υπόθεσης, πόσο καλός είναι ο δικηγόρος κτλ. Όμως μπορείς να ζητήσεις και ένα ποσό που φτάνει τα 100.000 ευρώ....

 Τι έγινε στην ιστορία μας τώρα...Για καλή τύχη του μοτοσικλετιστή, εκεί κοντά βρέθηκε ένας ηλικιωμένος κύριος που την μυριστήκε την δουλεία. Πλησιάσε τον οδηγό και του είπε: "Κοίταξε δεν ξέρω που το πας, αλλά εγώ είδα τι συνεβει και θα είμαι μάρτυρας στο δικαστήριο αν χρειαστεί, το κατάλαβες;". Λούφαξε ο οδηγός και μαζεύτηκε....

 Τέτοιες καταστάσεις συναντάμε συχνά, γιατί η κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο μπαμπέσικη. Θα τα δείτε αυτά παντού...στην δουλειά, στο δρόμο, στις συναναστροφές, στα μπλογκς, όπου θες...Για αυτό τα μάτια μας ανοιχτά, η πουστιά είναι παντού και βασιλεύει.

 

Kαι για κερασάκι, ο ορισμός της wikipedia:

Traditionally, an agent provocateur (plural: agents provocateurs, French for "inciting agent") is a person employed by the police or other entity to act undercover to entice or provoke another person to commit an illegal act. More generally, the term may refer to a person or group that seeks to discredit or harm another by provoking them to commit a wrong or rash action.
Αξιολογήστε το άρθρο 
17 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις