Nastybishop
1534 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 12 Απριλίου 2009
23:38

Να θέλεις να αγιάσεις και να μην σε αφήνουν!

Σηκώνω αυτό το θέμα, για έναν και μόνο λόγο. Δεν θέλω να δημιουργούνται (και να διαιωνίζονται)  λανθασμένες εντυπωσεις.

Τα πράγματα είναι απλά. Κάποιος παραποιήσε προσβλητικά το nickname μου και εγώ έκανα ακριβώς το ίδιο με το δικό του. Για του λόγου το αληθές:

http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=1117492&pg=3

Δυστυχώς το capital έκανε ban τον εν λόγω χρήστη. Αλλά όχι εμένα. Φυσικά αυτό είναι λάθος. Παρόλο που τους παρακάλεσα να αρθεί το ban, η έκκληση μου δεν εισακούστηκε.

Το τελευταίο λοιπόν που θέλω είναι να δημιουργηθούν ψευδείς και κακοπροαίρετες εντυπώσεις. Ήδη ο άλλος χρήστης άφηνει τις υπόννοιες του περί συνωμοσίας για την φίμωση της αδέσμευτης φωνής του...

Εντελώς ψευδές.

Αφού λοιπόν το capital δεν μου κάνει την χάρη είτε να άρει το ban του, είτε να με τιμωρήσει ανάλογα, τότε το μόνο που μένει να κάνω είναι AUTO BAN.

ban λοιπόν στον εαυτό μου μέχρι τις 20 του μήνα.

 

Καλό Πάσχα!

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
15 ψήφοι

 Εκτύπωση
1997 αναγνώστες
11 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009
18:07
Το θεώρημα του Coase, που χάρισε το βραβείο Νόμπελ στον εμπνευστή του Ronald Coase, είναι μια από τις πιο πολυσυζητημένες θεωρίες στην οικονομική επιστήμη. Με απλά λόγια αυτό που υποστηρίζει είναι ότι αν έχεις ένα σύνολο πόρων που χαρακτηρίζονται από εξωτερικότητες (δείτε σε αυτόν εδώ το σύνδεσμο τι εννοείται ως εξωτερικότητα στα οικονομικά:http://en.wikipedia.org/wiki/Externalities), τότε μια αποτελεσματική κατανομή τους μπορεί να εξασφαλιστεί αν οριστούν δικαιώματα ιδιοκτησίας για τους πόρους αυτούς. Τεράστια σημασία έχει ότι το θεώρημα υποστηρίζει ότι δεν έχει σημασία σε ποιόν θα δοθούν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ.

Παράδειγμα τα δάση. Το θεώρημα προβλέπει ότι όσο ένα δάσος ανήκει σε όλους, είναι δηλαδή συλλογικό αγαθό, θα καταστρέφεται. Η λύση είναι να ιδιωτικοποιηθεί. Αν ιδιωτικοποιηθεί τότε δημιουργείται ένα κίνητρο προστασίας του. Ορίστε και πως διατυπώνεται από κάποιον πολιτευόμενο της ΦΣ το παραπάνω επιχείρημα:  

"Εννοείται οτι για να μπεί κάποιος σε μία ιδιωτική δασική έκταση, θα πρέπει να πληρώσει εισητήριο.Ομως τί προτιμάτε, να πληρώνετε για να μπαίνετε σε ένα δάσος, πιό αποτελεσματικά προστατευόμενο, η να περιηγείσθε δωρεάν σε ένα καμένο δάσος;"

Καταλαβαίνεται τι διακυβεύεται εδώ; Η ίδια η ύπαρξη της έννοιας του συλλογικού αγαθού. Αγαθά δηλαδή που δεν θα ανήκουν σε κανέναν, αλλά ταυτόχρονα θα ανήκουν σε όλους. Αγαθά τα οποία δεν θα είναι εμπορεύσιμα, αγαθά τα οποία δεν θα έχουν τιμή και δεν θα υπόκεινται στους σκληρούς νόμους της προσφοράς και της ζήτησης...αυτά είναι τα συλλογικά αγαθά, τα δάση μας, οι παραλίες, οι θάλασσες, οι λίμνες, μέχρι και ο αέρας που αναπνέουμε... και τέτοια αγαθά σύμφωνα με αυτό το ιδεολογικό ρεύμα ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Θα φτάσει άραγε η στιγμή που για να κάνουμε ένα μπάνιο στη θάλασσα ή έναν περίπατο στο βουνό θα πρέπει να πληρώνουμε εισιτήριο σε κάποια μεγάλη ιδιωτική εταιρεία; (γιατί δεν θέλει και πολύ φαντασία για να καταλάβει κανείς σε ποιόν θα αποδώσουν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας όταν έρθει η ώρα...). Μήπως και τον αέρα που αναπνέουμε; ή το νερό της βροχής; Τα αρχαιολογικά μας μνημεία; Γιατί να μην τα παραχωρήσουμε όλα αυτά σε μια ιδιωτική εταιρεία; Σίγουρα θα τα περιφρουρεί καλύτερα και το τμήμα marketing μια χαρά θα προμοτάρει, ας πούμε την Ακρόπολη. Γιατί όχι λοιπόν;

Ειλικρινά το απεύχομαι. Για την ώρα πάντως απλά θα τελειώσω - σαν την Πετρούλα :))) - με μια φράση του Π.Μπρυκνερ από το εξαιρετικό του δοκίμιο "Η μιζέρια του πλούτου": "Πρέπει να επαναφέρουμε τις εμπορικές δραστηριότητες εκεί όπου ανήκουν, να ξαναδημιουργήσουμε χώρο για αυτό που δεν είναι εμπορικό: πρόκειται απλούστατα για το ίδιο το νόημα της ζωής μας".

Δεν είναι τα πάντα αγορές, φίλοι μου, υπάρχουν κάποια πράγματα που απλά δεν πουλιούνται, ούτε αγοράζονται.
Αξιολογήστε το άρθρο 
11 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1115 αναγνώστες
18 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009
18:27

Υπάρχει ένα χρηματιστηριακό ρητό που λέει ότι πτώση χωρίς πανικό δεν τελειώνει. Παρόλο που δεν ειναι δα και κανένας σπουδαίος οδηγός τα διάφορα χρηματιστηριακά ρητά (άλλωστε πολλά από αυτά είναι διφορούμενα), το εν λόγω όμως κρύβει μια συγκεκριμένη λογική. Όταν ο πανικός φτάσει στο ζενιθ του, τότε όλοι οι ταύροι/βόδια και λοιπά συμπαθή ζωάκια έχουν πουλήσει τα χαρτιά τους και οι μετοχές πλέον έχουν φτάσει στα χέρια λίγων επενδυτικά συνειδητοποιημένων ανθρώπων που γνωρίζουν τους κινδύνους, τους έχουν σταθμίσει και είναι διατεθειμένοι να περιμένουν (και να υπομένουν). Επίσης όσο πέφτουν οι τιμές των μετοχών, τόσο περισσότερες μετοχές θα διακινούνται (αφού με το ίδιο ποσό πλέον αγοράζεις περισσότερα χαρτιά), επιταχύνοντας έτσι την διαδικασία.

Ακριβώς το αντίστροφο ισχύει σε περιόδους υπερβολικής αισιοδοξίας. Τι σημαίνει ότι είναι όλοι αισιόδοξοι; Μα ότι όλοι είναι αγορασμένοι!! Και αν είναι όλοι αγορασμένοι, ποιός θα αγοράσει περαιτέρω για να πάμε υψηλότερα; ....η συνέχεια γνωστή. Και φυσικά το αντιστροφο. Αν πανικοβληθούν όλοι, τι σημαίνει αυτό; Οτι όλοι έχουν πουλήσει!.

Κατά συνέπεια η κλιμάκωση του χρηματιστηριακού πανικού των τελευταίων ημερών, ίσως είναι ένα στάδιο , πολύ δυσάρεστο σίγουρα, που όμως θα πρέπει να το υπομείνουμε. Οι μετοχές ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουν χέρια...οπότε ας γίνει αυτό να ξεμπερδεύουμε...

Και αν συμβεί το χειρότερο; Αν όντως ο πανικός είναι δικαιολογημένος; Αν βαδίζουμε σε ένα τρομακτικό, ολοσχερή οικονομικό αρμαγεδών;

Ναι μπορεί να συμβεί και αυτό. Ποτέ μην λες ποτέ, που λέει και η γνωστή ταινία. Αλλά αν όντως συμβεί κάτι τέτοιο, μαζί με όλα τα γεωπολιτικά συνεπακόλουθα -που όπως αντιλαμβάνεσθαι θα είναι αναπόφευκτα- λίγη σημασια θα έχει τι επενδυτικές κινήσεις έχει κάνει κάποιος.

 

Ας πούμε ότι καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα. Πιστεύετε ότι οι καταθέσεις σας είναι ασφαλείς; Οι κρατικές εγγυήσεις είναι καθαρά για ψυχολογικούς λόγους. Στην πράξη είναι άχρηστες. Αν τρέξουμε όλοι στα ΑΤΜ παπαλα....

 

Και να τα κρύψουμε στο μπαούλο; Καταρχάς ο υπερπληθωρισμός (γιατί οι κεντρικές τράπεζες θα σπεύσουν να τυπώσουν χρήμα) θα εξαφανίσει όποια αξία έχουν τα λεφτά (που και αυτά χαρτιά είναι στην τελική), χώρια που με ανεργία στο 30% και εγκληματικότητα στα ύψη...θα φοβάσαι μέχρι και στο περίπτερο να πας με το πενταεύρω.

 

Χρυσός, οικόπεδα...στην κατοχή τα πούλαγαν για τενεκέδες λάδι...

Με απλά λόγια, αυτό το σενάριο είναι τόσο καταστροφικό που δεν έχει νοήμα να το σκεφτόμαστε. Οπως δεν έχει νοήμα να σκέφτεσαι ότι θα πέσει το αεροπλάνο όταν ταξιδεύεις. Αν πέσει, έπεσε. Δεν θα καταλαβεις και πολλά. Καλύτερα δεν είναι να σκέφτεσαι τον όμορφο προορισμό σου;

Αξιολογήστε το άρθρο 
18 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
991 αναγνώστες
20 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009
15:02

Τι σου είναι αυτές οι μετοχές! Σήμερα έβγαλαν αποτελέσματα και πάλι παραλίγο να γίνουμε μαλλιά κουβάρια στο φορουμ (φταιώ και εγώ για να λέμε την αλήθεια, χεχε). Λοιπόν για να πάμε στο ζουμί τα αποτελέσματα ήταν καλά.

 

Αύξηση των κερδών και στις δύο και γενναία μερίσματα (η ΠΕΑ θα μοιράσει  0,13 λεπτά, ενώ η ΕΥΠΡΟ 0,52 αλλά έχει ήδη μοιράσει τα 0,15 ως προμέρισμα). Πολύ υψηλές μερισματικές αποδόσεις που με απλά λόγια σε πληρώνουν για να περιμένεις.

Ο kikou επανέφερε ξανά το ζήτημα των κερδών από αναπροσαρμογή της εύλογης αξίας των ακινήτων, σημειώνοντας ότι τα μετά φόρων κέρδη είναι φουσκωμένα εξαιτίας αυτού του κονδυλίου. Ειλικρινά πάνω σε αυτό το ζήτημα δεν ξέρω τι να πω. Από την στιγμή που δεν υπάρχει ενιαία αγορά ακινήτων (αλλά μια εντελώς κατακερματισμένη αγορά όπου τα ακίνητα κάθε περιοχής εκτιμούνται διαφορετικά), η μόνη λύση είναι να πάρει κανείς ένα μεσίτη και να τα δει ένα ένα....Δεν βγάζω άκρη λοιπόν ως προς αυτό. Και άλλωστε από μόνο του αυτό το ζήτημα αποτελεί μεγάλο λογιστικό πρόβλημα. Είτε μιλάμε για ακίνητα, είτε για μετοχές, είτε για ομόλογα....ποια είναι η σωστή μέθοδος αποτίμησης;

Αλλά ας το παρακάμψω και αυτό. Για άλλο ζήτημα σήκωσα το θέμα. Ο mihm έκανε ένα εύστοχο σχόλιο πιστεύω ως προς την αξιά αυτών των μετοχών ως δείκτες. Εγώ θα προσέθετα και τις επενδυτικές: ΔΙΑΣ, ΑΝΔΡΟ, ΑΛΤΙ κτλ. Θυμάστε ότι το καλοκαίρι του 2007 πριν ξεσπάσει αυτή η επώδυνη κρίση το discount (δηλαδη το μέγεθος 1-P/BV) αυτών των επιχειρήσεων είχε κλείσει επικίνδυνα; Οι δε ΑΕΕΑΠ είχαν πιάσει μάλιστα και ένα μικρό premium P/BV>1. Εκείνη την εποχή δεν μου φαινόταν παράλογο, καθότι δεν θεωρούσα παράλογο μια κερδοφόρα επιχείρηση να αποτιμάται με ένα ελαφρύ premium επί της εσωτερικής τιμής (της τάξης του 5% με 10%). Για θυμηθείτε και τα P/BV  των τραπεζών εκείνης της περιόδου...

Εν πάση περιπτώσει...εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι ήταν καλό πωλητικό σημά. Άρα με την ίδια λογική γιατί να μην χρησιμεύσουν και σαν αγοραστικό σήμα; Αυτή την στιγμή η ΕΥΠΡΟ διαπραγματεύεται με το εντυπωσιακό discount της τάξης του 53%! Ενώ λίγο μικρότερο είναι το discount των ΠΕΑ. Oι δε επενδυτικές παίζουν και αυτές γύρω στο 40%-50%.

 

Λοιπόν αν δούμε τα discount αυτά σιγά σιγά να μαζεύονται, μήπως αυτό σηματοδοτήσει συνολική αντιστροφή τάσης του ΓΔ?

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
6 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
991 αναγνώστες
34 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009
12:01
Μέχρι τώρα η είδηση για την αύξηση του spread των γερμανικών-ελληνικών δημοσίων ομολόγων ήταν προνόμιο της δικής μας κλειστής κάστας των απασχολούμενων με τις αγορές . Αργκό για λίγους και εκλεκτούς. Μέχρι που το ζήτημα πήρε έκταση στα μμε και έγινε ευρέως γνωστό. Βρίσκεσαι πλέον σε ένα τραπέζι και ανάμεσα από τυροκαυτερές, ψωμιά και χωριάτικες όλο και θα ακούσεις από κάποιον μισομπουκωμένο: «Το μάθατε; Αυξήθηκε το spread τόσα basis points!”, μένουν με το παϊδάκι στον αέρα οι υπόλοιποι συνδαιτυμόνες να κουνάνε γεμάτοι απόγνωση το κεφάλι τους….

Πριν από μερικά χρόνια είχα διαβάσει ένα εξαιρετικό άρθρο του καθηγητή W. Streek που μιλούσε για την χρησιμότητα των ωφέλιμων περιορισμών (beneficial constraints). Καταρχάς και ο μόνο ο συνδυασμός των λέξεων ωφέλιμος και περιορισμός είναι οξύμωρος. Ένας περιορισμός πάντα συρρικνώνει τις επιλογές και την ελευθέρια μας, πως είναι δυνατόν να είναι ωφέλιμος; Δεν είμαι σε θέση ακόμα να σας παρουσιάσω μια ολοκληρωμένη θεωρία των ωφέλιμων περιορισμών, παραδέχεται με ειλικρίνεια ο καθηγητής, μόνο μερικά εύγλωττα παραδείγματα. Και όντως δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς τέτοια παραδείγματα. Δείτε ας πούμε την περίπτωση χωρών που δεν επιβάλλουν την θέσπιση ελάχιστων μισθών στις επιχειρήσεις. Αυτό που μπορεί να συμβεί είναι οι επιχειρήσεις να επιλέξουν τον εύκολο δρόμο δημιουργίας κερδών μέσω της πίεσης των ημερομισθίων. Απεναντίας, ο ελάχιστος μισθός αποκλείει αυτόν τον εύκολο δρόμο και αναγκάζει τις επιχειρήσεις να γίνουν πιο επινοητικές, πιο εφευρετικές. Να οργανώσουν ξανά τις διαδικασίες τους (operational research)  λόγου χάρη ή να καινοτομήσουν τεχνολογικά ή να διαφοροποιήσουν το προιον τους έτσι ώστε να πετύχουν ένα καλύτερο περιθώριο κέρδους (mark up) κτλ. Και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα, αν ψάξει κανείς θα βρει πολλά ανάλογα όπου συγκεκριμένοι περιορισμοί αποδεικνύονται ωφελιμότατοι!

 

Ξέρετε κάτι λοιπόν; Στο επόμενο τραπέζι που θα μου πει κάποιος για αυτό το διαβόητο spread, εγώ θα μασουλήσω άνετος το παϊδάκι μου και θα απαντήσω: «Αν είναι να βάλουν μυαλό οι έλληνες ρουσφετοπαροχολόγοι ξεφτιλο-πολιτικοί που νομίζουν τόσα χρόνια ότι η δημόσια περιουσία μας είναι μπαξές τους. Ε, χαλάλι ας πάει και στο θεό το ρημάδι!»
Αξιολογήστε το άρθρο 
13 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις