Nastybishop
1942 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008
14:21

Ενώ στο προηγούμενο κείμενο μου, επιχειρήσαμε μια αξιολογική κρίση της σημερινής νεολαίας, το ενδιαφέρον μου όμως εστιάστηκε σε δύο σχόλια. Το πρώτο είναι του πάντα διεισδυτικού φίλου favlos (βλέπε προηγούμενα) και το δεύτερο του κοφτερού Βασίλης-Αντ όπου έγραψε "ας μην μετατρέπουμε το προσωπικό μας πρόβλημα σε ιδεολογία". Το πνεύμα αυτών των δυο τοποθετήσεων είναι όμοιο, αναφέρεται στην έμφυτη τάση των ανθρώπων να εξορθολογίζουν τις προσωπικές τους καταβολές, ιδεοληψίες (στην καλύτερη περίπτωση) ή άγχη, συμπλέγματα, ανεκπλήρωτους πόθους (στην χειρότερη).

Αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο ήταν πάντοτε μείζον ζήτημα στο κατεξοχήν βασίλειο της αντικειμενικότητας, την επιστήμη. Για παράδειγμα στο χώρο της ανθρωπολογίας, πολλοί επικριτές του χώρου υποστήριξαν ότι δεδομένου ότι ένας επιστήμονας είναι πρώτα από όλα άνθρωπος, με συγκεκριμένες πολιτισμικές επιρροές είναι αδύνατον να δώσει μια εντελώς αμερόληπτη περιγραφή ενός αλλότριου πολιτισμού. Πχ πως είναι δυνατόν ένας δυτικός χριστιανός ανθρωπολόγος, γράφοντας για τον θεσμό της πολυανδρίας πολλών φυλών του Θιβετ (μια γυναίκα μπορεί να εχει πάνω από έναν άνδρα) να μην αφήσει να διαπεράσουν στα γραπτά του, οι θρησκευτικές και πολιτισμικές του επιρροές; Και αν το κάνει, κατά πόσον μπορεί να θεωρηθεί αντικειμενικός;

Μια παρόμοια κριτική, ασκήθηκε και σε ένα από τα διασημότερα φιλοσοφικά έργα του αιώνα μας το "Theory of Justice" του J. Rawls. Eκει ο Rawls όρισε μια υποθετική ομάδα ατόμων η οποία θα έθεταν τους νόμους (κανόνες του παιχνιδιού) για την κοινωνία, απαραίτητη προυπόθεση θα ήταν αυτά τα άτομα να βρίσκονται κάτω από ένα πέπλο άγνοιας "veil of ignorance" . Να έχουν δηλαδή άγνοια για τις δικές τους προτιμήσεις, ικανότητες, καταβολές κτλ. Με αυτό τον τρόπο θα εξασφαλιζόταν η αμεροληψία τους.

"no one knows his place in society, his class position or social status, nor does anyone knows his fortune in the  distribution of natural assets and talents...i shall even assume that the parties do not know their conceptions of the good or their special psychological propensities. The principle of justice are chosed behind a veil of ignorance"

Η κριτική που έγινε μετέπειτα στον Rawls, ήταν εύλογη.Το πέπλο άγνοιας είναι απλά μη ρεαλιστικό. Στην πράξη πάντοντε οι κρίσεις των ανθρώπων θα αντανακλούν το παρελθόν και τη θέση τους.

Για αυτό λοιπόν και αποφθέγματα όπως "Δεν είναι καλύτερα να πέσεις στα χέρια ενός φονιά, παρα στα όνειρα ερεθισμένης γυναίκας;" και "Οταν πηγαίνεις στις γυναίκες, μη λησμονάς το μαστίγιο"  δεν μας κάνει εντύπωση που προέρχονται από την πένα του ασεξουαλικού (απεχθανοταν το σεξ) και καταπιεσμένου από μια αυταρχική αδερφή Φ. Νίτσε. Αντιθετα θα μας εξέπληττε να προέρχονταν από το στόμα του αμετανόητου γυναικά και λάτρη του θυληκού, φιλοσόφου Μ. Ρασσελ. Αλλά ούτε και πέφτουμε από τα σύννεφα όταν μαθαίνουμε ότι ο διάσημος αφορισμός: "το χρηματιστήριο είναι το μπουρδέλο του καπιταλισμού" προέρχεται από τα χείλη ενός ...Μαρξ, αφου όμως πρώτα είχε ποντάρει και χάσει τα χρήματα του στο πλουτοκρατικό πορνείο!

Θα τελειώσω αυτό το μακροσκελές κείμενο, παραδεχόμενος ότι εφόσον είμαστε άνθρωποι πάντοτε τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικά του παρελθόντος και το παρόντος μας, θα αντανακλόνται στις ιδεολογίες μας. Αυτό είναι ανθρώπινο, άρα και θεμιτό.

Αυτό όμως που δεν είναι θεμιτό, είναι να μην κάνουμε καν την προσπάθεια να μπούμε στα παπούτσια του άλλου, έστω και για λίγο...

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
12 ψήφοι

 Εκτύπωση
925 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008
22:46

Ένα άρθρο κόλαφος για την σημερινή νεολαία, το οποίο προσωπικά το βρίσκω ιδιαίτερα άδικο. Υπο φυσιολογικές συνθήκες δεν θα το σχολίαζα, αλλά αφου τέτοιες απόψεις έχω την αίσθηση ότι δεν είναι μειοψηφικές αλλά ευρύτατα διαδεδομένες, νιώθω την ανάγκη να τις πολεμήσω.

Αρχικά να σημειώσω ότι η όλη συζήτηση δεν μπορεί παρά να αφορά μόνο ένα συγκεκριμένο κομμάτι της ελληνικής νεολαίας, δηλαδή τους νέους που ανήκουν σε μικροαστικές οικογένειες. Δεν υπάρχουν όμως μόνο αυτοί, υπάρχουν και νέοι 17-18 χρονών που όχι μόνο δεν τους αγοράζουν οι πατεράδες τους κάμπριο για να βγάζουν έξω την φιλενάδα τους, αλλά αντίθετα δουλεύουν σκληρα στις οικοδομές, στις βιοτεχνίες, στα εργοστάσια για να βγάλουν το μεροκάματο. Όποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι νέοι, του συστήνω να βγει για λίγο από το αστικό του καβούκι, να ανοίξει τα μάτια του και να τους δει, είναι εκεί εξώ...

Αλλά ας παρακάμψω αυτή την άκομψη γενίκευση και ας επικεντρωθώ στην ουσία του κειμένου του. Είναι η ελληνική νεολαία τόσο ανάξια; Ένα μάτσο από κακομαθημένους ανεπρόκοπους που το μόνο όραμα τους είναι ο ηδυπαθής βίος των ακριβών αυτοκινήτων, των τρυφηλών γυναικών και του άκοπου πλούτου; Μα πως τεκμηριώνεται αυτό; Μήπως από κάποια στατιστική μελέτη ή μήπως από την μεροληψία σας που σας κάνει να ξεχνάτε ότι για κάθε πλουσιόπαιδο με ακριβό αυτοκίνητο που συναντάται στο δρόμο, υπάρχει και ένα φιλότιμο παιδί που στραβώνεται πάνω από ένα βιβλίο γιατί ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον (σαν αυτό το παιδί που ένας περήφανος γονίος ανάφερε στο blog του Σπάρτη ότι διαπρέπει στο σχολείο αλλά και σε εθνικούς διαγωνισμούς ρητορικής, φίλε γονέα συγχαρητήρια για το παιδί σου και να ξέρεις ότι δεν είναι το μόνο, υπάρχουν και άλλα τέτοια διαμάντια που μας δίνουν το δικαιώμα να ελπίζουμε για την δυναμική της νέας γενιάς)

Αλλά ας παρακάμψουμε και το ζήτημα της στατιστικής μεροληψίας, και ας πιάσουμε το πιο ευαίσθητο θέμα των κοινωνικών ευθυνών. Σας ερωτώ συγκεκριμένα τι έχουμε να προσάψουμε σε αυτήν την νεολαία; Αν έχει ελαττώματα; Σίγουρα πάμπολα, δεν το αρνούμαι. Αλλά δεν νομίζετε ότι είναι παράλογο να της φορτώσουμε στην πλάτη της μια προβληματική Ελλάδα, στης οποίας τον σχηματισμό ουδέποτε έλαβε μέρος; Πάρτε για παράδειγμα την νουμερο 2) αιτία ρίζα του κακού που θέτει ο Σπαρτης (ΠΑΣΟΚ και δεκαετια του 80). Τι ευθύνη έχει η νεολαία για κάτι που συνέβη σχεδόν 30 χρόνια πριν; Η αλήθεια είναι ότι οι σημερινοί νέοι βρήκαν κυριολεκτικά και μεταφορικά καμμένη γη....

Για αυτό και αντιμετωπίζουν μια μέγιστη πρόκληση, να μπαλώσουν τις τρύπες, που κακά τα ψέμματα άνοιξαν οι προηγούμενοι: ασφαλιστικό, δημόσιο χρέος, διαφθορα, ελλειμματική οικονομία, υπερδιογκωμένο και αναποτελεσματικό δημόσιο, κατασπατάληση των φυσικών πόρων της χώρας, διαλυμένη εθνική συνείδηση, ανύπαρκτο κοινωνικό κεφάλαιο και πόσα άλλα...

Σας ερωτώ λοιπόν και περιμένω μια ειλικρινή απάντηση. Στην πορεία αυτή, οι νέοι τι έχουν περισσότερο ανάγκη; την καθοδήγηση και την ενθάρρυνση των παλαιότερων ή το ανάθεμα τους (όπως εκφράστηκε εύγλωττα σήμερα από τον φίλο Σπάρτη αλλά και από τόσους άλλους καθημερινά) ;;;;;;;;;

Αξιολογήστε το άρθρο 
13 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
807 αναγνώστες
Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008
15:17

 

Στην πράξη του πολέμου, ενυπάρχει κάτι βαθιά ανορθολογικό, όχι από την πλευρά των αμυνόμενων που μάχονται για την υπεράσπιση των εστίων τους, με σιγουριά όμως από την πλευρά των επιτιθέμενων. Που εντοπίζεται η ανορθολογικότητα; Προτού απαντήσουμε ας δεχτούμε δυο βασικές παραδοχές.

α) Κάθε πόλεμος, ανεξαρτήτως της ιδεολογικής επίφασης που τον συνοδεύει, γίνεται κατά βάση χάρην οικονομικού/πολιτικού όφελους (εδάφη, πλούτη, κυριαρχία κτλ)

β) Τα οφέλη του α) πάντα τα προσπορίζονται λίγοι και φυσικά όχι αυτοί που θα βάλουν σε κίνδυνο την ζωή τους.

Τίθεται λοιπόν η εύλογη απορία, γιατί ένας απλός, ασήμαντος στρατιώτης να βάλει σε κίνδυνο μακράν ότι πιο πολύτιμο έχει (αποτίμηση στο άπειρο), την ζωή του δηλαδή, για να συνδράμει στην αποκόμιση κάποιου υλιστικού oφελους, το οποίο ο ίδιος μόνο στο ελάχιστο θα καρπωθεί. Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστω πως ο μηχανισμός λήψης αποφάσεων των έλλογων όντων, που στη βάση του είναι πολύ απλός (απλά πρόκειται για μια ζυγαρία, στην μια πλευρά τοποθετείται το όφελος μιας πράξης, στην άλλη το κόστος, όταν το όφελος είναι μεγαλύτερο του κόστος την πράττουμε, ειδάλλως όχι) επικυρώνει μια τόσο παράλογη απόφαση όπως η συμμετοχή σε έναν πόλεμο. Το κόστος (η πιθανότητα να πεθαίνεις επί την αξία της ζωής σου) πάντοτε θα κάνει την ζυγαριά να γέρνει προς την πλευρά της ειρήνης. Άρα λοιπόν τι συμβαίνει; πως εξηγείται ο παραλογισμός του πολέμου;

Μια αντανακλαστική σκέψη μας πηγαίνει σίγουρα σε έννοιες όπως η προπαγάνδα, η ιδεολογική σύγχυση, ο φανατισμός, τα ψέμματα της εξουσίας κτλ. Κι όμως η δυναμική των παραγόντων αυτών εξουδετερώνεται, αν δεν υπάρχει ο θεμέλιος λίθος, η μαγία που δυστυχώς για την ανθρωπότητα ανατρέπει την ειρηνική ανισορροπία της εξίσωσης. Και δεν είναι άλλη παρά οι προσδοκίες για κάποιου είδους ύπαρξης ύστερα από τον θάνατο (με απλά λόγια η ελπίδα για μια μεταθάνατια ζωή). Προσοχή!, δεν χρειάζεται να πιστεύεις με απόλυτη σιγουρία ότι μια άλλη ζωή σε περιμένει μετά το θάνατο και μόνο η ελπίδα για κάτι καλύτερο από την ανυπαρξία , φτάνει να καταπραϋνει το αβάσταχτο του μαύρου κενού και κατα συνέπεια να μετατρέψει το ανορθολογικό σε ορθολογικο. Για αυτό άλλωστε οι απανταχού στρατοί σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας πάντοτε τηρούσαν με ευλάβεια και αυστηρότητα τα θρησκευτικά τελετουργικά. Χωρίς θρησκευτική πίστη (δίχως δηλαδή θεωρία μεταθανάτιας ύπαρξης) που μαλακώνει το φόβο του θανάτου (αφου πάντα στο νου του στρατιώτη, έστω και υποσυνείδητα, έστω και στην πιο λανθάνουσα μορφή, θα υπάρχουν κάποιου τύπου Ηλύσια πεδία), πόλεμος δεν γίνεται.

Ας τελειώσουμε λοιπόν σε ύφος αλά Lenon..Aς φανταστούμε έναν κόσμο που όλοι μας γεννιόμαστε μέσα από την ανυπαρξία και επιστρέφουμε στην ανυπαρξία, ένα κόσμο που έχουμε μια μόνο ζωή και ακριβώς αυτό το πεπερασμένο της σε συνδυασμό με την απαράμιλλη ομορφιά του πλανήτη μας, έδινε στην ανθρώπινη ζωή μια ανεκτίμητη, ανυπολόγιστη αξία.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, φίλοι μου, θα καλούσαν για πόλεμο και κανείς δεν θα πήγαινε...

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
15 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1412 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008
18:39

Τα οικονομικά είναι μια επιστήμη οπλισμένη με εξαιρετικά ευέλικτα μεθοδολογικά εργαλεία, τα οποία μας επιτρέπουν να δώσουμε απαντήσεις σε πληθώρα ερωτημάτων. Μας επιτρέπουν να εξερευνήσουμε μια απίστευτη ποικιλία φαινομένων που εκτείνονται από τα πλέον βαρετά όπως.. ο πληθωρισμός, οι κινήσεις των χρηματιστηριών, το διεθνές εμπόριο, τα δημοσιονομικά ελλείματα, έως πιο ενδιαφέροντα όπως η απορία του τίτλου, την οποία θα προσπαθήσω να σας λύσω, με κάπως ανάλαφρη διάθεση, χρησιμοποιόντας βασικές έννοιες του μοντέρνου κλάδου των οικονομικών της αβεβαιότητας.

Αν και τα επίπεδα ματαιοδοξίας του γυναικείου φύλου διαφέρουν από περίπτωση σε περίπτωση, νομίζω ότι εμπειρικά κανείς δεν θα διαφωνούσε ότι ένα ακριβό σώρο (πχ ένα κόσμημα) πως να το κάνουμε..τις κολακευεί! Γιατί συμβαίνει αυτό; Η θεμελιώδης αιτία βασικά είναι ότι όπως και οι οικονομικές αποφάσεις, έτσι και οι ερωτικές αποφάσεις λαμβάνονται υπο καθεστώς ασύμμετρης πληροφόρησης. Απλουστευτικά ας υποθέσουμε ότι έχουμε δυο τύπους ανδρών: αυτούς που επιδιώκουν εφήμερες σχέσεις (bad risk) και αυτούς που έχουν σοβαρές προθέσεις (good risk). Φυσικά αυτοί οι δυο τύποι ανδρών γνωρίζουν τι είδους τύποι είναι οι ίδιοι, αλλά οι γυναίκες προς τις οποίες απευθύνονται προφανώς όχι (εξου και η ασύμμετρη πληροφόρηση). Πως θα επιλέξουν τον σωστό τύπο οι κυριές; Το κλειδί είναι μέσω των σημάτων που εκπέμπουν οι τύποι (signals). Στην περίπτωση μας οι τύποι στέλνουν σήματα μέσω των δώρων που προσφέρουν, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν στη γυναίκα τι τύπος είναι ο καθένας. Τι ξεχωρίζει όμως ένα αξιόπιστο σήμα, από ένα αναξιόπιστο; Απλά:

Αξιόπιστο σήμα είναι αυτό που ένας κακός τύπος (bad risk) δεν έχει κίνητρο να μιμηθεί.

Κατα συνέπεια ένας άνδρας που ενδιαφέρεται για μια εφήμερη σχέση, ουδέποτε θα θυσίαζε μεγάλο μέρος των εισοδημάτων του για ένα δώρο, την στιγμή που ένας αληθινά ερωτευμένος ...θα κάνει την υπέρβαση!

Τέλος να σημειώσω ότι μια ορθολογική γυναίκα ως αξία του δώρου φυσικά δεν θα υπολογίσει την απόλυτη αξία του, αλλά τη σχετική. Δηλαδή ένα δώρο 200 ευρώ από κάποιον που έχει μηνιαίο εισόδημα 1000 (200/1000=20%), έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από ένα δώρο 400 ευρώ από κάποιον που έχει εισόδημα 10.000 ευρώ (400/1000=4%). Mια κλασσική περίπτωση, adverse selection.

 

Τωρα καταλάβετε όλοι γιατί παίζουμε στο χρηματιστήριο;

Αξιολογήστε το άρθρο 
9 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1045 αναγνώστες
8 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008
21:39

Το ότι η Ελλάδα τόσα χρόνια είναι μια χώρα πραγματικό θερμοκήπιο πελατειακών σχέσεων ανάμεσα στους πολίτες και την πολιτική ηγεσία είναι γνωστό στους άπαντες. Αλλά αν κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει τελευταία είναι το αντικείμενο των σχέσεων αυτών. Κι ενώ στα παλιά καλά χρόνια, ένα ρουσφέτι είχε το αντίκρυσμα του, σου άλλαζει την ζωή βρε αδερφέ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σήμερα έχει ευτελιστεί παντελώς! Στην κυριολεξία μας πετάνε ψίχουλα, οι βολευτές μας. Αντε να στείλουν το παιδί μας σε κανά βολικό στρατόπεδο, άντε καμια εξάμηνη σύμβαση στο δημόσιο, το πολύ πολύ να βάλουν κανά οικοπεδάκι εντός σχεδίου...και αυτά άμα δηλαδή, γιατί συνήθως μένουν μόνο στις υποσχέσεις. Τσιμπάμε και εμείς οι μικροαστοί, συνεχίζουμε τους παρακαλάμε, χτυπάμε πόρτες, μας πετάνε τα ψιχουλάκια μας, τους λέμε ευχαριστώ, τους ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ κίολας.

Βρε αδερφέ, έριξες την υπόληψη σου στο πάτωμα, φίλησες την κατουρημένη ποδιά ενός πολιτικού, ε ζήτα και κάτι της προκοπής! Την έκανες που την έκανες την λαδιά, κάνε την σωστά! Μην ζητάς ψίχουλα, ζήτα το παντεσπάνι!

Ποιό είναι το παντεσπάνι;

Να ποιό είναι:

  • υψηλής ποιότητας νοσοκομεία, χωρίς φακελάκια, χωρίς ράντζα
  • σχολεία που τα παιδιά μας θα μαθαίνουν γράμματα, χωρίς να τρέχουν στα φροντιστήρια
  • αξιοκρατία στο δημόσιο (γιατί σαν φορολογούμενος πολίτης θέλω να με εξυπηρετούν οι καλύτεροι)
  • υγιές ασφαλιστικό (να μπορέσουμε όλοι να ζήσουμε αξιοπρεπώς στα γεράματα μας)
  • εύρρυθμη αγορά εργασίας, δίκαιη τόσο προς τον εργαζόμενο, όσο και προς τον εργοδότη
  • πάρκα, δέντρα, δάση (να έχουμε το δικαίωμα ενός περίπατου, μακριά από την τσιμεντίλα)

Κτλ.

Φίλε μου μικροαστέ, μην αρκείσαι στα ψιχουλάκια που σου πετάνε, ζήτα το παντεσπάνι. Ειδάλλως πες μου, την θα την κάνεις αυτή την ρημαδοσύμβαση στο δημόσιο ή την μεταταξούλα στην αεροπορία, αν στα γεράματα ψοφήσεις ξεχασμένος σε ένα ράντζο;

Αξιολογήστε το άρθρο 
16 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 19 από 19«Πρώτη<111213141516171819

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις