Nastybishop
27577 αναγνώστες
7 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010
20:42

Ύστερα από χιλιάδες, εκατομμύρια, βασικά αναρίθμητα (όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι) μηνύματα φανατικών θαυμαστών που εκπλιπαρούσαν απεγνωσμένα την επαναφορά του Νο 1 μπλογκ ανατολικά της Γενεύης και δυτικά της Σιγκαπούρης (ένα πράγμα σαν την Εθνική δηλαδή) αποφάσισα...την ολική του επαναφορά.

Ελεύθερη συζήτηση -που λέει και αυτός ο μούργος ο μαρίνης- επί παντός επιστητού: τεχνολογία, κοινωνία, πολιτική, οικονομία, αθλητικά, καλλιτεχνικά, κοσμικά αλλά και κοσμολογία, υγεία, διατροφή, ταξίδια, γεωγραφία, ανθρωπογεωγραφία, ανθρωπολογία, λογοτεχνία, θέατρο, γεωγραφία, αστρολογία, αεροδιαστημική, υδροδυναμική...για όλα έχω μια παπαριά να πω και να μοιραστώ μαζί σας.

Σύντομα κοντά σας με άρθρο φωτιά.....

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
13 ψήφοι

 Εκτύπωση
5631 αναγνώστες
9 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009
12:33

Σύμφωνα με καινούρια στοιχεία, οι άνθρωποι που υποσιτίζονται σε όλο τον κόσμο θα ξεπεράσουν το 2009 το ιστορικό όριο του ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων, δηλαδή περίπου 1,02 δις άνθρωποι δεν έχουν να φάνε.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1025265&lngDtrID=245

Προσοχή δεν μιλάμε για σχετική φτώχεια (έννοια που είχαμε συζητήσει σε προηγούμενο άρθρο στο παρόν μπλογκ). Η σχετική φτώχεια (πχ αυτό που ακούμε σε δημόσιες συζητήσεις στην Ελλάδα, ότι 1/5 Έλληνες είναι κάτω από το όριο της φτώχειας) αναφέρεται στην απόκλιση μιας ομάδας του πληθυσμού από το μέσο επίπεδο ευημερίας των υπολοίπων. Εδώ έχουμε ένα πολύ διαφορετικό (και πολύ χειρότερο) πρόβλημα. Μιλάμε για τον υποσιτισμό και την πλήρη εξαθλίωση σχεδόν του 1/6 του πλανήτη.

To ζήτημα όμως δεν είναι μόνο ότι συμβαίνει αυτό, αλλά και γιατί συμβαίνει. Θα μπορούσε να  ισχυριστεί κάποιος ότι είναι αναπόφευκτο. Ο πόροι του πλανήτη απλά δεν φτάνουν να μας θρέψουν όλους.

Είναι όμως έτσι;

Ο νομπελίστας A.Sen στο δοκίμιο του "Poverty and faminies: An essay on entitlements and deprivation" ισχυρίζεται κάτι διαφορετικό και συνάμα τρομακτικό. Η πείνα δεν οφείλεται σε ανεπάρκειες στην προσφορά τροφίμων, αλλά σε εγγενής ανισότητες και δυσλειτουργίες του μηχανισμού κατανομής των τροφίμων. Ως παράδειγμα φέρνει την περίπτωση της Bengal το 1943. Περίπου 3 εκατομύρια άνθρωποι πέθαναν από υποσιτισμό. Σύμφωνα με το Sen, αυτό δεν συνέβη επειδή δεν υπήρχαν αρκετά τρόφιμα, αλλά  εξαιτίας διαταραχών στους ορους ανταλλαγής των αγαθών. Η κερδοσκοπία, η αυξημένη ζήτηση τροφίμων από το κομμάτι του πληθυσμού το οποίο είχε ακόμα υψηλούς μισθούς σε συνδυασμό με την δριμύτατη μείωση των πραγματικών μισθών των υπολοίπων, είχε ως αποτέλεσμα κάποιοι να μην μπορούν να προμηθευτούν τροφή, παρόλο που αυτή η τροφή υπήρχε.

Αν τελικά υπήρχαν και άλλες αιτίες πίσω από τα γεγονότα του 1943 είναι δουλειά του ιστορικού να αποσαφηνίσει. Το επιχείρημα του Sen όμως είναι εξαιρετικά δειυσδυτικό: τρόφιμα υπάρχουν για όλους αλλά τελικά κάτι πάει στραβά στους μηχανισμούς κατανομής τους. 'Ένα παράδειγμα είναι η ποσότητα του φαγητού που πετάμε όλοι μας καθημερινά. Σκεφτείτε το εξής απλό: Αν με κάποιο τρόπο καταφέρναμε να καταναλώσουμε ακριβώς την ποσότητα φαγητού που χρειαζόμαστε (πχ στις ταβέρνες δεν πετάγαμε τίποτε όπως συνηθίζουμε, αλλά παραγγέλναμε ακριβώς την ποσότητα που θέλαμε), τότε η συνολική ζήτηση για τρόφιμα θα ήταν πολύ πιο χαμηλή, άρα και οι τιμές τους, άρα και η πρόσβαση των φτωχώτερων σε αυτές. Ένα δεύτερο ζήτημα αφορά τις πραγματικές διατροφικές ανάγκες. Αν υπόθέσουμε ότι η μέση θερμιδική ανάγκη ενός ανθρώπου είναι γύρω στις 3.000 θερμίδες, τότε αν υπήρχε ένας τρόπος έτσι ώστε όλοι όσοι καταναλώνουν πολύ περισσότερες θερμίδες (και εμφανώς βλάπτουν τον εαυτό τους) μπορούσαν κάπως να μεταβιβάσουν θερμίδες σε αυτούς που υποσίτιζονται τότε κατά ένα παράδοξο τρόπο αυτό θα ήταν καλύτερο και για τις δύο ομάδες ατόμων! Δηλαδή όχι μόνο πετάμε φαγητό όταν τρώμε στην ταβέρνα, αλλά τρώμε και πολύ παραπάνω από όσο χρειαζόμαστε!

Θα κλείσω αυτό το άρθρο με ένα σύντομο σχόλιο για την μεταναστευση (γιατί όλα είναι συγκοινωνουντα δοχεία). Αν το 1/6 του πλανήτη δεν έχει να φάει, πως περιμένετε να αντιδράσει; Τι πιο λογικό από το να προσπαθήσει να μετακινηθεί σε περιοχές που πιστεύει ότι θα βρει να φάει; Η μετανάστευση λοιπόν δεν είναι ένα ελληνικό πρόβλημα -όπως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ- αλλά πλέον ένα παγκόσμιο θέμα. Ας κάνουμε όσες σκούπες και ....φαράσια θέλετε...δεν διαφωνώ, μην  τρέφετε όμως την ψευδαίσθηση ότι το ζήτημα εξαντλείτε εκεί. Δυστυχώς για όλους μας είναι πολύ βαθύτερο.

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
12 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1525 αναγνώστες
18 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009
11:05

Λιγότερο κράξιμο θα φας στο φόρουμ του capital αν βγεις να πεις ότι είσαι κτηνοβάτης και βγαίνεις κρυφά ραντεβού με τη Μαριγούλα την κατσίκα του γείτονα, παρά να πεις ότι είσαι δημόσιος υπάλληλος. Είναι persona non grata ο δημόσιος υπάλληλος (εφεξής ΔΥ!) σε αυτή την διαδικτυακή κοινότητα δίχως άλλο, ένα αχώνευτο, μισητό πλάσμα και κυριώς η αιτία όλων των δεινών. Η ρίζα του κακού, θα έλεγε κανείς. Ένας μάλιστα έγραψε οτι θα θα προτιμούσε την κόρη του να την κάνει ανθρωποθυσία στον Δία (όχι την μέτοχη) αλά Αγαμέμνων, παρά να την δώσει σε ΔΥ!

Μίσος άσβεστο. Ακόμα και οι Εβραίοι στο μεσαίωνα, που έπιναν αίμα μικρών παιδιών λέει.., πιο συμπαθείς θα ήταν! Άραγε τι να τους έχουν κάνει; Μπας και υπερβάλλουν κατιτις; Ας αναλύσουμε λίγο πιο αυστήρα αυτό το κοινωνιολογικό φαινόμενο.

Πριν άπο καιρό, είχα και εγώ κάποιο πάρε δώσε με ένα υπουργείο. Έπρεπε να πάρω κάποια στοιχεία. Φυσικά δεν πήγα έτσι ξεβράκωτος στα αγγούρια, φρόντισα να πέσουν κάποια τηλεφωνάκια από πάνω, έτσι για να κυλήσει ο κρατικός μηχανισμός πιο εύκολα. Τα στοιχεία που χρειαζόμουν αφορούσαν τις χρονιές 1993-2004, κάτι που σήμαινε ότι θα έπρεπε να απευθυνθώ σε τρεις διαφορετικούς ΔΥ αφού δεν είχαν φροντίσει να είχαν κάπου έτοιμα ενιαία στοιχεία για όλες τις χρονιές.

Στον κύριο Ξυσαρχίδογλου λοιπόν για τις χρονιές 2000-2004, στον κύριο Τονπαιζωγλου για τις 1997-2000 και στην κα Βυσματίδου για 1993-1997.

Ο κος Ξυσαρχίδογλου, ένας νεαρός κοντά στα 30, ήταν σχετικά καλή περίπτωση. Κλείσαμε ένα ραντεβού στο υπουργείο όπου και τον συνάντησα. Ένα Μίλκο, το Sportday και ψίχουλα από κασερόπιτα κοσμούσαν το λιτό του γραφείο. Μόλις με είδε σκούπισε τα θραύσματα της κασερόπιτας και έβαλε πάνω τα χαρτιά που του είχα ζητήσει. Σε γενικές γραμμές την ήξερε την δουλειά του, ψιλοπρόθυμος ήταν (καλά δεν έκοβε και φλέβες να με εξυπηρετήσει) και μια δυο φορές που χρειάστηκα κάποιες διευκρινήσεις, ανταποκρίθηκε.

Καμμία σχέση με τον κ. Τονπαιζωγλού που μου έβγαλε την ψυχή. Αγενέστατος με το καλημέρα, με ενημέρωσε ευθύς εξαρχής ότι δεν είναι υποχρεωμένος να μου παρέχει οτιδήποτε. Του υπενθύμισα ότι δεν έρχομαι ξεκάρφωτος στο κωλουπουργείο του, αλλά έχω μιλήσει με τον τάδε και τον παρατάδε, όποτε μαλάκωσε λιγάκι. Ξεκίνησε μια ανάκριση σε επιθετικό ύφος για το τι τα θέλω, πως, που και γιατί. Έκανε τις υποδείξεις του σε δασκαλίστικο ύφος και τελικά αφού πέρασα την ψυχολογική δοκιμασία (διατήρησα την ψυχραιμία μου και δεν τον έβρισα), δέχθηκε να μου παρέχει αυτά που ζητήσα, αφού θα συμπήρωνα κάτι αιτήσεις και θα τα προωθούσε στην υπηρεσία για να μου αποσταλθούν ταχυδρομικώς. Ε, όσο τα είδατε εσείς, τα είδα και εγώ! Ακόμα περιμένω.....

Ευτυχώς με έσωσε η κυριά Βυσματίδου. Η οποία εκτός του ήταν ευγενική και πρόθυμη, είχε κάπως πρόσβαση και στα στοιχεία του κύριου Τονπαιζωγλου. Μου τα έβγαλε μια φωτοτυπία λοιπόν εκείνη την ώρα (δίχως αιτήσεις, παρα-αιτήσεις και χαρτόγραφα), αλλάξαμε δυο φιλικές κουβέντες, την ευχαρίστησα και έφυγα.

Τι θέλει λοιπόν να πει ο ποιητής; Δυο, τρεις επισημάνσεις λοιπόν, με βάση αυτή την μικρή ιστορία.

Το περιβάλλον διαμορφώνει την συμπεριφορά. Εξού και ο κυριος Ξυσαρχίδογλου (λόγω του νεαρού της ηλικίας) του ακόμα διασωζόταν. Όμως η δομή των κινήτρων, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και οι εργασιακές νόρμες ντετερμινιστικά θα τον μετέτρεπαν σε κ. Τονπαιζωγλου. Που καθότι μιας ηλικίας, οι ανωτέρω δυνάμεις είχαν όλο το χρόνο να τον διαμορφώσουν, σε αυτό που μια απλή ψυχολογική/κοινωνιολογική θεωρία θα προέβλεπε ότι πολύ πιθανόν θα εξελισσόταν: σε έναν αγενή, γραφειοκρατικό, φυγόπονο κηφήνα.

Και η κυριά Βυσματίδου, θα μου πείτε; Ε, σε όλα τα μοντέλα ανθρώπινης συμπεριφοράς πάντα θα υπάρχει και ένα ιδιοσυστατικό στοιχείο. Ότι επίδραση και να δέχεσαι από το περιβάλλον σου, συνεχίζεις πάντα να διατηρείς μια ατομικότητα. Δεν έχεις κίνητρα να κάνεις το κάτι παραπάνω στο παράδειγμα μας, αλλά εσύ το κάνεις. Γιατί έτσι σου ήρθε!

Έλα όμως που άνθρωποι οι οποίοι λειτουργούν αυτόνομα σε σχέση με το περιβάλλον τους, είναι μειοψηφία. Και δεν μπορεί ένα λειτουργικό και εύρωστο σύστημα να βασιστεί σε μειοψηφίες....

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
29 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1152 αναγνώστες
11 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 10 Μαΐου 2009
13:30

Είναι ένας θεόμουρλος (με την καλή έννοια, μην παρεξηγηθώ) στο φόρουμ που έχει λατρεία μεγάλη με την ΕΤΕ. Όποια πληροφορία, νέο, είδηση, φωτογραφία, ότιδηποτε τέλοσπαντων σχετίζεται με την τράπεζα το ξέρει πρώτος, το συλλέγει και το μελετάει. Αν λοιπόν δεν είναι ο Αράπογλου με nickname (που σιγά μην ασχολείται τόσο δηλαδή, εσείς αν παντελονιάζατε 600.000 το χρόνο + τα extra δεν θα βρίσκατε και πολύ πιο όμορφα πράγματα να ασχοληθείτε από την κωλοτράπεζα;), είναι ένας πολύ παθιασμένος ερασιτέχνης. Θυμάμαι μια φορά που έγραψε το εξής απίστευτο, ότι αν ας πούμε κάποιος δεν έχει παιδιά και οικογένεια γιατί να μην αφήσει την περιουσία του στην Εθνική; (μάλλον για τον εαυτό του μίλαγε...). Βγήκαν λοιπόν κάποιοι από το φόρουμ και τον έκραξαν (όχι ότι χαμπαριάζει δηλαδή). Για βαστάτε τα άρματα ρε μάγκες! Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα δεν λένε; Σίγουρα και εγώ μπορώ να φανταστώ πολύ καλύτερους τρόπους να φάει ένας ηλικιωμένος τα λεφτά του από το να τα χαρίσει στη λιγδοτράπεζα. Λόγου χάρη εγώ αν ήμουν 70χρονος και μόνος, θα μου τα έτρωγε μέχρι τελευταίου cent η Σβετλάνα...και χαλάλι στο κορίτσι δηλαδή, γιατί φαντάζομαι στα 70 φεύγα μου δεν θα είμαι και ότι πιο ελκυστικό έχει να προσφέρει το αρσενικό γένος....
Αλλά είπαμε περί ορέξεως...

Η αλήθεια όμως είναι ότι πάντοτε συμπαθούσα τους ανθρώπους που καταπιάνονται με ότι επιλέγουν με ιδιαίτερο πάθος. Και ο παραπάνω σε αυτή την κατηγορία εμπίπτει για αυτό τον πάω, αυτούς που δεν πάω είναι τους χλιαρούς, τους σε όλα μέτριους, τους βολεψάκηδες, τους αδιάφορους. Αυτούς δεν τους μπορώ. Άνθρωποι με πάθος πάντοτε με κέρδιζαν και ας καταπιάνονται με πράγματα άχρηστα ή παλαβά. Και ας συμπεριφέρονται παραλογα, ανορθολογικά.

Και εγώ από μικρός έτσι ήμουν. Άμα μου έκανε κλικ κάτι, έπεφτα με τα μούτρα και δεν υπολογίζα τίποτε. Θυμάμαι όταν ήμουν ακόμα παιδάκι στο δημοτικό που μου την είχε δώσε με την γεωγραφία. Είχαμε σπίτι ένα πολύτομο γεωγραφικό άτλα, φύλλο φτερό τον είχα κάνει. Τι χάρτες, τι πρωτεύουσες, τι σημαίες, τι πληθυσμοί, ότιδηποτε είχε να κάνει με γεωγραφία το ρούφαγα σα σφουγγάρι και μάζευα μπόλικη άχρηστη γνώση (για τους άλλους άχρηστη, γιατί για μένα είχε αξία, εσωτερική αξία όμως από αυτή που οι άλλοι δεν την βλέπουν).

Ύστερα όταν μεγάλωσα με έπιασε καινούρια μανία. Σκάκι. Έπαιζα ολημερίς και οληβραδις. Ήμουν φοιτητής τότε στην ΑΣΟΕΕ, αλλά δεκάρα δεν έδινα. Ποιός Ανταμ Σμιθ, Ρικάρντο και Μ.Φριντμαν; Κασπάροφ και Φίσερ δώσε μου και την ψυχή μου πάρε! Θυμάμαι ενα περιστατικό....είχα γνωρίσει έναν πρωταθλητή Ελλάδος στο σκάκι. Απαίσιος τύπος, χοντρός, άπλυτος, περίεργος και για να είμαι ειλικρινής και λιγάκι...ανώμαλος μου φαινόταν (αν και ευτυχώς ποτέ δεν έμαθα!). Είχε έρθει λοιπόν ένα μεσημέρι σπίτι μου και παίζαμε. Παίζαμε ακατάπαυστα και όλο με κοπανούσε κάτω σαν οχταπόδι γιατί όσο άθλιος ήταν, τόσο όμορφος ήταν ο τρόπος που έπαιζε. Άλλο επίπεδο! Μας έπιασε το βραδακι και εγώ θα έβγαινα με την κοπελιά μου, ήταν και ωραίο καλοκαιρινό σαββατόβραδο..., αλλά που να σηκωθώ από την  σκακιέρα;; Ούτε με κλαρκ δεν με σήκωνες! Της είπα χίλιες δυο δικαιολογίες και έκατσα μέχρι τις δυο ή ώρα το βράδυ , απνευστί, να παίζω με τον μουρλό!

Μετά αναγκάστηκα να της πω την αλήθεια, γιατί δεν κολλάγαν οι δικαιολογίες και νόμιζε ότι ήμουν με άλλη!

-Χίλιες φορές, να ήσουν με άλλη, παρά αυτό! Μου ΄πε και δίκιο είχε.

 

Δεν ξέρω αν το να καταπιάνασαι με πάθος με αυτό που γουστάρεις, δίχως να υπολογίζεις τίποτε, είναι μορφή παράνοιας. Ας μας πούν οι γιατροί. Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι όσοι άνθρωποι κατάφεραν να κάνουν κάτι το παραπάνω, να υπέρβουν τα όρια τους, να αφήσουν το στίγμα τους ανεξίτηλα χαραγμένο πίσω τους, ήταν άνθρωποι με πολύ πάθος. Πάρα πολύ πάθος. Απλά αυτό που διαφέρει είναι ότι οι εμμονές κάποιων  είναι  δημοφιλείς και τυγχάνουν αναγνώρισης και τιμών, ενώ άλλοι μένουν στα αζήτητα γιατί το μεράκι τους τυγχάνει να το εκλαμβάνουν οι υπόλοιποι ως παρέκκλιση, ως μαλακία, ως παράδειγμα προς αποφυγή...όχι ότι τους νοιάζει δηλαδή....

Αξιολογήστε το άρθρο 
22 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1365 αναγνώστες
63 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 9 Μαΐου 2009
08:46

Η θειά μου η κυρά Παναγιώταινα, σχέση μεγάλη με τους υπολογιστές δεν έχει. Μια φορά με είδε μπροστά στο pc μου και μου λέει "παιδί μου μην κάθεσαι τόσο κοντά στην τηλεόραση, θα χαλάσεις τα μάτια σου!". Τέτοια άγνοια. Ως εκ τούτου ποτέ της δεν διάβασε το δημοφιλές άρθρο του capital που πήγε να σώσει τους μαριδαίους από την συμφορά να αγοράσουν ΕΤΕ στα 9 ευρώ. Ψώνισε λοιπόν η θειά γερά στα 9 και κάτι αγνοώντας τεχνική, θεμελιώδη, υπερθεμελιώδη, κυματική, υπερκυματική και πάει λέγοντας ανάλυση. Ψώνισε ΕΤΕ με την ίδια λογική που ψωνίζει αγκινάρες το μεσημέρι που τα μαζεύουν οι μανάβηδες στη λαική - είναι φθηνά. Και να σου τώρα που έβγαλε κέρδος ίσα με τις συντάξεις ενός έτους και ετοιμάζεται για σουπερ λουξ δίμηνες διακοπές στα λουτρά του Ωρωπού να το γιορτάσει.

Και δεν είναι μόνη δηλαδή, όπως μας πληροφορεί το γνωστό θέμα όλοι οι μαριδαίοι (παππούδες, γιαγιάδες, θείτσες, κτλ.) όλοι κατέβηκαν στην αγορά και μάζεψαν ΕΤΕ, άρα όλοι έβγαλαν τα άντερα τους και εκδικήθηκαν για τα καλά το έξυπνο χρήμα και τους γκουρού των αγορών που τώρα τους τις ξεφορτώνουν στα 17, στα 18 και ....έχει ο θεός ακόμα να ξεφορτώσουν γιατί λέει μάζεψαν και πολλές οι αθεόφοβοι....

Θα μου πείτε τώρα, εσύ ρε μάγκα που τα λες όλα αυτά, εσύ ψώνισες στις 1.500 μονάδες; Όχι δεν ψώνισα, τον ex post μάγκα δεν πρόκειται να κάνω (πετάμε και κανά λατινικό να δείξουμε ότι είμαστε και μορφωμένοι), αλλά δεν πούλησα κιόλας! Κατά καιρούς κάτι ψιλομουαγιέν τα κάναμε απλά, τους μέσους όρους τους ρίξαμε, 1-2 γύρισαν σε κέρδη και για τις άλλες περιμένουμε, αυτό είναι όλο. Αλλά όπως είπα δεν πούλησα. Γιατί αν φίλε μου εσύ αγόραζες στις 4.000 και στις 3.000 για να πουλήσεις στις 1.500, ε με συγχωρείς αλλά δεν το κατέχεις το παίγνιο...Εντάξει ούτε εγώ το κατέχω, αλλά εγώ τουλάχιστόν έχω ελπίδες να το μάθω. Εσύ όχι!

Γιατί όπως λέει και ο swearengen σε πρόσφατο άρθρο του, το θέμα είναι ότι μάθαμε από όλη αυτή την ιστορία. Γίναμε πιο έμπειροί παίκτες. Χαλύβδωσε το σβέρκο μας από την σφαλιάρα. Τσίμεντωσαν τα αχαμνά μας από τις κάτω από την μέση ύπουλες γονατιές. Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό που λέει και ο Νίτσε ή ο Παπαζόγλου (όλο το ξεχνάω ρε γαμώτο).

Και τώρα που είπα swearengen....τι έπαθε αυτός ο άσπλαχνος και τα έβαλε με τον κακομοίρη τον coldplay?? Ξέρεις τι είναι ρε συ να είσαι:

- εντελώς άχαρτος (130% ρευστότητα έμαθα ότι έχει- έβαλε και margin λέει για να την αυξήσει 30%!) και το ταμπλό να είναι πράσινο κάθε μέρα σαν ανθισμένο περιβόλι;

- να πέφτουν τα επιτόκια των προθεσμιακών σαν γενικός από τον τέταρτο

και να έχεις και από πάνω τον swearengen να στη λέει ;;;;

Ε, όχι αυτό είναι απάνθρωπο!

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
24 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 19123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog



Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις